دو هفته شد...
شاید هدیه سالگرد ازدواجمان باشد، خبر خوب،شاید هم نه!
مهم حضور نام توست که زندگی را روشن می کند...
دوستت دارم
مهربان ترین همسر دنیا
عزیزترین مرد کره خاکی...
نیما ی من، نیمه من!
سیما
آبان 1389
نوامبر 2010-11-01
* فردا سالگرد اولین کولکچال زندگی من است...به همین مناسبت یه عکس از اون روز آپلود کردم...جایی که عاشق شدم...
** فردا یک سال از روزی که تو را عاشق می شوم می گذرد...
***فردا 14 روز می شود که کنارم نبوده ای...می ترسم به ماه و سال بکشد...ترسی ناگفته و نامفهوم
گاهی نیازهایت وابسته به میز و صندلی و کاغذ است ...گاهی اما...
همین که آمده ای برای بی نیاز ابدی من کافی است...نازنین ترین
به لبخندت شادم کن ...
به حضورت گرم...
هوا هوای عاشقی است...
روزهای نابی است.
حضور نیما رنگی تازه به زندگی ام داده،حس تعلق حس خاصی...نیما دو هفته است که ایران است.این دو هفته به قدری به من خوش گذشته که گاهی باور نمی کنم این منم با این انرژی مضاعف...
تقریبا 1 ماه دیگه مجلس عروسی ماست.آهسته و آرام ... لبخند می زنم.کارها درست می شود.لباس ها دوخته می شود و من و نیما حاضریم برای رفتن به سرزمینی که خانمان خواهد شد.آهسته و آرام...
سیما
امرداد 1389
در یک آذر زیبا به هم رسیدیم.عاشقانه و ساده...
نیما بود و سیما بودم...شد نیم نیم و شدم سیم سیم...
دست تقدیر برای یه مدت ما را از هم جدا کرده!
منتظر هستیم که به هم برسیم.با لبخند و یه دنیا عشق برای یک زندگی زیباتر و قشنگتر...
همه چیزم رو این سر دنیا پاک کردم و یواش یواش خاطراتم را جمع کردم برای رفتن به سرزمینی دیگر...مقصدمان کاناداست و مونترال...
برای زندگی بهتر و البته سخت تر...
این روزها لحظه شماری می کنم برای دیدارش ...برای دیدار نیمه ی پیدا شده ام.نیمایم...
این بلاگ آغازی برای گفتن من و نیما از راهی که در پیش داریم...از روزهایی که خواهیم داشت...
برای رفتن حاضر می شوم.چمدان را بسته ام.نگاهم را جلا می دهم...آخرین ماه هایی است که در اینجایم،دور از تو نازنین ترین من!نیمای من
سیما
تیر ماه 89 – جولای 2010
