دل نوشته های یک سیم و نیم که ما شدن

این داستان است...اصلا باورش نکنید

2012-02-09T22:30:00.006+03:30

بعد از سه بار زنگ گوشی رو بر می داره و با خمیازه ای کشدار می گه الووو

می گم سلام – چشم هاش رو تصور می کنم که از خواب بیدار شده و هنوز قد نخوده و داره توی مغز دنبال صاحب صدا می گرده...با شک می گه سلام.... میم رو کش دار تلفظ می کنه مثل همیشه وقتی که فکرش مشغوله...

می گم هنوز نشناختی؟؟؟

با صدای جیغ مانند می گه ای بر پدرت لعنت که آدم نشدی...خره ساعت 3 صبح هست...باز نصف شب یاده ما افتادی

به ساعت خواب رفته اتاقم نگاه می کنم و با خنده می گم اااا ساعت اتاقم خواب رفته بود روی 10 بود....من فکر کردم....می گه: خوب الاغ باطری چنده؟ نه بگو چنده....خسیس...

خندم گرفته...یاد چشماش می افتم وقتی از عصبانیت تنگ می شه و می دونم الآن دستش به کمرشه و انگشت سبابه دستی که موبایلش بهش هست توی آسمون تکون می خوره...با صدای خندم کفری می شه و می گه...عجب بیشعوریااااا....حالا من و بیدار کردی داری قاه قاه می خندی...دختره جلف...می گم الآن زوایه انگشتت چیه؟؟؟ می گه: هان...می گم دستت به کمرت؟ می گه چی؟ می گم خوابت می آد؟ می گه نه همینجوری از روی عادت ساعت سه صبح خواب بودم......می خندم...می دونم الآن خودش هم خندش می گیره...اما سکوت اونور خط طولانی میشه می گم الووو...می گه خر پوف....خر پووووف...ریسه میرم و می گه روانی زنگ زدی بیدارم کنی هر و کره کنی؟؟؟ مرده شور ریختت و ببرن که الآن توی مملکت کفار داری حال می کنی و اصلا نمی فهمی ما واسه یه لقمه نون از صبح تا شب می دویدم و شبا می خوابین...ای مفت خور.... با بغض می گم: می خوام برگردم... یه هو جدی می شه می گه: چرا؟

می گم دیگه نمی تونم...می تونم چشماش و تصور کنم که ریز شده و داره جدی فکر می کنه...موهاش چقدری هست رو نمی دونم درست...اما مطمئنم دستش می ره سمت موهاش و موهاش رو دور انگشتت حلقه می کنه... حس می کنم چقدر دلم براش تنگ شده....برای روزهای جوانی...

می گه آخه چرا؟ میگم دیشب باز نیومد...می گه: خوب شاید...می گم خر نیستم...می گه خوب پس چی هستی؟؟؟هی بهت می گم برو مطمئن شو...می گم از چی؟؟؟می گه از اینکه من خوابم یا نه...خوب کوفت از اون چیزی که داره مثل خوره می خورت...می گم اطمینان از نیومدن شبونه بهتر؟ از غر غرهای بی امان از حساب بانکی که معلوم نیست برای خرید کدوم جنسی هی کنتر می ندازه که من تو خونم نمی بینم...می گه عجب خریا ها...یعنی از حساب مشترک خرید می کنه براش؟ می گم می خواد بفهمم اگه نمی خواست که هی به روم نمی اورد....می گه اینجوری نمی شه...بهش زنگ می زنم...همین الآن می گم زحمت نکش...جواب هیچ تلفنی رو اگه نشناسه نمی ده...(صداش پر از عصبانیته...می دونم الآن دیگه وایساده وسط اتاقش روش به سمت آینه قدیش هست و چشماش توی حاشیه آینه گیر کرده...همون جایی که عکس هر دوتامون هست...عکسی از تولد بیست سالگی...و خنده ای که ذوق هردوتامون رو کامل می کنه. دلم براش قنج می ره...برای اون ابرویی که بالا رفته و چشمهایی که توش اشک جمع شده اما از زور عصبانیت است نه ضعف...- می گم: خودت رو ناراحت نکن...فقط خواستم بگم اگه اومدم می آم پیش تو...

می گه: قدمت سر چشم...اما مگه می شه ناراحت نشد...مرتیکه عوضی.... می گم بلیط دارم برای فردا شب...فکر کنم چهارشنبه صبح تهران باشم.. نصف شب می رسم دم خونت...نگران نشیا...می گه: می ام فرودگاه دنبالت...می گم با فرقونت؟

می گه ای تو روحت...بیشعور...احترام هم حالیت نمیشه(می دونم می خواد فضا رو عوض کنه) می گم آخه همچین می گه می ام دنبالت که انگار لیموزین داره...خوب توکه قراره تاکسی بگیری...چه فرقی داره...می ام خودم...دوستتت دارم... – مثل همیشه روی ت تاکید می کنم- می گه ما بیشتر تتت داریم.... می خندم و خداحافظی می کنم...قطع می کنم بغضم می ترکه...می دونم اونم اونور همین حاله...چمدون های جمع شده رو توی کمد جا می دم و روی تخت دراز می کشم....کاش واقعا ساعت 10 بود...اونوقت.....

-----
از تاکسی که پیاده می شم با خودم می گه عجب خریم من...چرا یاد نمی گیرم زنگش شماره چنده...به راننده تاکسی که داره چمدون ها رو در می آره می گم ببخشید...شما موبایل دارین؟ می گه بله...می گم میشه یه زنگ باهاش بزنم.زنگ خونه رو بلد نیستم...یه لبخند کجکی می زنه...حس می کنم توی دلش می گه ایندیگه چقدر گاگوله این همه راه اومده نمی دونه طبقه چنده...دو تا زنگ نخورده جواب می ده...می گه بله؟ مثل همیشه سرد و خشک می گم سلام، زنگ چندمی...می گه ای جانم دوم...اومدم دم در...

گوشی رو می دم به راننده و به سمت در بر می گردم...در که باز می شه ...نور راهرو نمی ذاره صورتش رو ببینم اما از صداش می فهمم که از تعجب داره غش می که با سلامی کوتاه می گه این چه بلایی سر خودت اوردی...می گم سلام...بریم تو برات می گم...کیفم رو دستش می دم و چمدونها را روی زمین می کشم...میرسیم به آسانسور...توی نور موهام رو بهتر می بینه...می گه رنگ کردی دیگه...می گم نه...سکوت می کنه...بغض آروم می ترکه و بغلم می کنه...
----
روی مبل که ولو می شم می گه

می گه به مامان اینا نگفتی می آیی؟

می گم نه...غصه می خوردن...الآن هم زیاد نمی مونم...فقط دو هفته...بر می گردم بعدش و خونه رو عوض می کنم...

می گه دو هفته؟؟؟ واسه چی اومدی؟؟؟ با بغض نگاهش می کنم: نمی دونم...شاید دلم برات تنگ شده بود...دیگه نمی تونستم...باور کن از بس با خود حرف زدم دیوونه شدم ...استادم هم بهم گفته فعلا برو بمیر...مقاله آخرم اینقدر مزخرف بود که خوبه بیرونم نکرد...بهش یه جوریاییی فهموندم نیاز دارم برم سفر...گفت برو...اما دوهفته بیشتر نشه...

می گه: اون می دونه؟

می گم: نه آخرین شبم نیاومد...شاید تا الآن هم نیومده باشه...چه می دونم

می گه: آخه اونجا که از این سیستم ها نیست...خوب بگه نمی خوام

می گم: نمی تونه...همه زندگی نصف نصف می شه...بعدشم هم خر و می خواد هم خرما رو...یعنی نمی دونم...یعنی اینا بهونس....یعنی شاید.... یه هو یه چیزی از توی سرم می گذره...می گم نه نکنه بلایی سرش اومده که دو شب پشت سر هم نیاومده؟؟؟؟

می گه ای تو روحت...احمق...مگه باهاش حرف نزدی...یه هو یادم می افته فرودگاه که بودم زنگ زدم...بهم گفته بود شاید شب نیاد...می گم چرا...می گه یعنی تو ادم نشدی؟

می گم نه...آدم بودن چه شکلیه...

خمیازه ای می کشه و می گه: نمی دونم...می خوای از جناب آقای خ بپرسیم...

با تعجب نگاهش می کنم میگم کی؟؟؟ می گه یعنی تو خنگ نبودی که شدی...از همسر گرام شما که ادعای آدمیت داشت...یادت رفته...

ذهنم می پره...می ره اونروز توی درکه...وقتی داشت از شعور و فهم و عرفان و علاقه و عشق حرف می زد...چقدر اون روز همه چیز روشن بود....چقدر همه چیز عوض شده...

می فهمه توی این دنیا نیستم...دستم و می گیره...می گه...حالا چرا اینقدر لاغر شدی...می گم...از صبح دانشگام تا شب...شبام خونه می ام و غصه می خورم...م

می گه خوب بمیر...این همه غذا خوب...حالا برو بخواب...امروز ساعت 2 می برمت یه غذا می دم بهت که تا حالا نخورده باشی...

می گم سید..

می گه آخه نیست تا حالا سید نرفتی؟؟؟نه جا جدیده با نوا کشفش کردم...

می گم هووم رو می بری اونجا حالا می خوای من و ببری بیشعور...

می گه آره...همینه که هست...اصلا تو لیاقتت همینه زنیکه .... لبش رو گاز می گیره...انگار هر دومون فهمیدیم چه حرفی زدیم...بغضم می ترکه و شونهاش می شه جای امنی برای گریه کردن...

موهام رو نوازش می کنه...-تنها کسی که دوست داشتم موهام رو نوازش کنه- می گه کی سفید شدن؟ می گم تو دوماه گذشته ...استاده که دید این وضعمه اجازه داد...دلش سوخت فکر کنم...

می گه یهو شدن...می گم در عرض دو ماه هر روز یه دسته...خوشگل شدم...می گه بودی روانی...بودی و قطره های اشکش روی موهام می ریزه...اروم می شم...می گم چرا نیاومدی؟؟؟می گه نشد...یادته که مامان اومد تهران...بعد از عملش هم دیگه کار بود و کار...

می گم کار خوبه...می گه اونم خوبه، بچه چهارمش رو دیروز زائوندم...نمی دونی چقدرم شیطون بود...

می گم دیوونه اتم...می گه روانی این رو جلوی کسی نگیا...می فهمن دیگه بهت حرجی نیست....

بالشت روی مبل رو بر می داره پرت می کنه وسط حال می گه همینجا کپه مرگت رو بذار...من توی اتاق می خوابم...

می گم ااااا این مهمون نوازی رو از کی یاد گرفتی...می گه بلد بودم...او یکی بالشت رو بر می دارم و به سمت پرت می کنم...و دعوا می شه...مثل بیست سالگی...و با صدای جیغش فرار می کنم...یه هو صداش رو قطع می کنه ای تو روحت که ابرو برام نذاشتی ساعت 4 صبحه بگیر بخواب دیگه ...

می خندم...

پتویی رو از روی تخت اتاقش می اره می ذاره وسط حال می گم جدی اینجا بخوابم...

می گه نه بیا رو سر من...تا نری حموم تو اتاقم رات نمی دم...جرم و چرک...خندم می گیره...راست می گه...می گم برم؟می گه نه الآن ملت بهم شک می کنن...آخه می دونی که نماز صبحم ترک نمی شه...چشمکی می زنه و می آد کنارم روی زمین می شینه...

می گم همسایه ها فضولن...

می گه پیرن...دراز می کشه...می گه دلم برات تنگ شده بود...نمی دونم چی داری که هیچ کی نداره...یه جور کرم خاص که ادم رو معتاد می کنه...یعنی کرم که نه...فکر کنم انگله...شایدم... نگاهم رو می بینه می گه تو روحت تو که باز گریه می کنی...سرم رو بر می گردونم...می گم تموم می شه...اومدم که تمومش کنم...

سرم روی کوسن می ذارم و می گم تو چطور تمومش کردی...

می گه خودش تمومش کرد یادت نیست؟

می گم چرا اما...

می گه آخه وقتی اومد گفت چرا به اون جواب منفی دادی چی باید می گفتم...

می گم جدی همینجوری گفت...می گه آره.تو چشمام نگاه کرد و گفت اون دوستت داشت...دوست داشتن اون واقعی بود...مثل من از روی اجبار نبود...!!!

می گم آخه ...

می گه: راست می گفت...اینو راست می گفت...از روی اجبار ...فرض کن

می گم کی رفت

می گه یه روز دیگه برنگشت...همین...به همین راحتی...روزی دادگاه هم بهم گفت تو عشق واقعی ات رو پیدا کردی و بهش گفتی نه...اما من نتونستم به عشقم بگم نه...گفت خریت خودت بود...بهش گفتم پس خیانت هم توجیه پیدا کرده نه؟ می گه ببین تو من خیانت نکردی اما به خودت چرا...من به تو خیانت کردم اما به خودم نه...تو خودت رو نمی بخشی...من اما وجدانم راحته...حالا تو می خوای ببخش یا نبخش...!!!

میگم به همین راحتی...

میگه: از اینم راحت تر...فکر کردی خیلی براش مهم بود؟؟؟نه...

می گم دختره رو دیدی؟

می گه آره...خودش اومد قبل از طلاق... یه هفته قبلش فکر کنم...بهش گفتم خوشبخت بشین...

می گم به همین راحتی؟

می گه: از اینم راحتتره...حالا که به حرفش فکر می کنم می بینه راست گفت...من از اون ناراحت نیستم...اون واقعا عاشق شده بود...!!!من به خودم خیانت کردم...

سکوت می کنم...می دونم اونم دیگه اونجا نیست...یاد زنگ اون روز عصرش می افتم...از سر کلاس من و کشوند بیرون...وقتی ازش پرسیدم چی شده...گفت دیدمش...گفتم کیو...گفت خودش رو...گفتم یعنی کیو...گفت اسمش رو نمی دونم...گفتم خوبی...گفت نه... وقتی بهش رسیدم توی صادقیه یخ بود...پوست سفیدش، سفیدتر از همیشه شده بود...گفتم چته؟ گفت عاشق شدم...!!!

حالا اینجام...دستش رو می گیرم...می گم تو به هیچ کس بدهکار نیستی...حتی خودت...

می گه چرا بدهکارم...یعنی نه...مجرمم...سر خودم رو کلاه گذاشتم...کلاهی بزرگ در ابعاد زندگی...

می گم یعنی شکست خوردیم...

می گه نه نترس...من قبل از این مرحله سیو کردم بر می گردیم از اون نقطه بازی می کنیم...

خندم می گیره... مثل همیشه به گوشه اتاق خیره می شم...خدا انگار اونجاست...انگار خدا رو می بینم که ارووم می شم...چشمام رو میبندم و منتظر خواب می مونم...اگر خوابی باشد...

----
پ.ن این داستان رو امروز نوشتم...بدون دلیل...شاید هم با دلیل ...نمی دونم دقیقا...فقط می دونم داستان هست...حتی یک درصدش هم واقعیت ندارد...اما شخصیت این داستان برام آشناست...شاید موجودی است که می شناختم

دلتنگ نباش

2012-01-20T00:23:00.000+03:30

ما سه تا بودیم

دو دختر ، یک پسر...

هما بهمن 1383 عقد کرد با مهدی

علی بهمن 1384 عقد کرد با مهسا

هما مرداد 1385 رفت خونه مهدی

علی شهریور 1385 مهسا رو به خانه اش برد

سیما آذر 1388 عقد کرد با نیما

سیما شهریو 1389 عروسی کرد با نیما

سیما آذر 1389 رفت خانه نیما ...رفت کانادا

هما با مهدی مرداد 1390 رفتند به آمریکا

علی و مهسا دی 1390 رفتند کانادا

ما سه تا بودیم

بعدها شدیم شش تا

و بعدترش دیگر نبودیم اینجا

توی خونه قدم می زنم...هما نیست...گیشا می رم...هما نیست...دلم می گیرید...انگار یک نفر چنگ می زند و روحم رو دقیقا از زیر گلوم می کشه بیرون...جلوی خونه علی وامی ایستم و به پنجره های بی پرده نگاه می کنم...حس می کنم دارم خفه می شم...کل راه خونه تا دانشکده رو گریه می کنم.دفعه بعد این مسیر را برای رساندن علی به فرودگاه طی خواهم کرد...با خنده و گریه...سعی می کنم باور کنم خوشحالیم...و انگار چیزی...چیزی بسیار پیچیده گم می شود...میان حضور این غم...چیزی به اسم کودکی...!!!

علی...خداحافظ

مهسا...خداحافظ...

سیما...خداحافظ

دلم قنج می رود برای چشمهای هما در پنجشنبه های همیشگی...وقتی دنبال این بود که بپرسد...چقدر اون برق چشمها اذیتم می کرد اون روزها و چقدر این روزها محتاجشم...

وطن منتظر ماست بیا تا برویم

2012-01-02T07:59:00.002+03:30

*هفته دیگه در این ساعت عزیز بنده در هوا هستم پیش به سوی ایران...دلم می گیره...از طرفی شادی می کنه.کلا دله، چیزی حالیش نیست.شما خودتون رو ناراحت نکنید اگه حالیش بود که دل نمی شد.

*سال جدید اینا هم اومد...هر کی رو می بینی می گه هپی نیو یییر...!!!با همین لحن ها...منم می گم نیو ییر شما هم مبارک...!!!به همین زبان.

* چند روزی است خیمه زده ام بر ریلتور.سی ای و دارم خونه در شارلوت تاوون و هالیفکس می بینم.اگه دید چند روز دیگر از اونجا سر در آوردم نگید چرا...

*خستمه...به قول رزا

* سه شنبه و ایران...از قدیم گفتم من و سه شنبه ها عادتی داریم بس دوست داشتنی...حالا باز بگید نه!

روزهایتان طلایی

سیما

دی ماه 1390

چندین سوال ....

2011-12-19T23:08:00.003+03:30

سوالاتی چند

- این همه مو از کجا در خونه ما پیدا می شه.اگه نیما و من این همه موهامون می ریزه. خدایش باید تا الآن کف سرمون پیدا بود...!!!

- چرا گاز بعد از هر پخت و پز میشود شکل این گازهایی که صد سال است صاحبش اونا رو تمیز نکرده.

- چرا خونه ما این همه کرک می گیرد.

- چرا من دیوونه شدم

- چرا جدا؟؟؟من چرااااا؟؟؟؟من چرا توپلم؟؟؟!؟!؟!؟

بگذریم.امروز برف اومد...نیاومد؟؟می خواست بیاد؟؟؟نمی خواست بیاد...کلا من دچار درگیری لفظی با خودم شدم...یعنی فجیع ها...می گی چرا؟؟؟بگم؟؟؟ فصل آخر رو برای استاد راهنما فرستادم می گم خوب بیا...اینم تقریبا تکمیل شده کل فصل ها نظر بده.تازه یادش افتاده که اااا شما دانشگاهتون باید یه نامه ای به ما می داد مبنی بر اینکه من استادتون هستم(همون پول دادن رو می گه ها) نداده...من و می گی...استاد من یه سال پیش موضوع تصویب کردم.شش ماهه دارم برات مطلب می نویسم هی هی...الآن یادت افتاده...خوب بمیری...من از استرس مردم.این سر دنیا حالا من چه غلطی بکنم؟؟؟ای بابا...نخیر...کلا بنده خرم رو از روز ازل بی دم دریافت کردم.سعی بی خود نفرمایید...همچینی حالم الآن توی قوطی کبریت رفته که نگو...حالا یکی نیست بگه برادر جان، تو خودت از اول به من گفتی مطلب نصف نصف بفرست که من فرصت کنم بخونم.الآن می گی نه دیگه کامل کامل شد بفرست که دیگه اذیت نشی....یعنی ببینید ملت کلاه گذاشتن سرمون تا رو لنگشت کوچیکه پا...هیچی دیگه...کلا قاطی کردم...یعنی الآن شدم شکل محیط زیستی که خسارات غیر قابل جبران بهش وارد شده...و کلا حالم خرابه...!!!یه بیست روز دیگه می خوام برم ایران باید این تز خاک بر سر رو در عرض دو هفته دفاع کنم.دیگه چه جوریش با این اوضاع را خدا داند و لا غیر...

!!!چرا اینجا می گم...بگو آخه به من چه...بگو مگه من وظیفه دارم اراجیف تو رو بخونم...اصلا چرا من اینجام

نه آخه چرا...؟!؟!؟!؟!

سیما

آذر 1390

وسایل...

2011-12-18T20:08:00.001+03:30

برای خونه جدید(نگفته بودم خونه رو عوض کردیم.اومدیم توی یه 3 ½ از دانتان هم خارج شدیم؟؟) یه ماشین لباس شویی گرفتم خیلی کوچیک...البته من عاشقش هستم.

اینو گرفتم...

خیلی خوب می شوره.زیادی هم کوچیک نیست.تو هفته باید تقریبا سه بار روشنش کنم تا لباس هام توش جا بشه.لباس های دو نفر آدم.خوبه کلا.من که دوستش دارم.ماشاا..!!خیلی دوست داشتنی هست.

گوش شیطون کر.خونه جدید خوبه.منظره اش که عالیه یعنی بی نظیره...احساس جوانی می کنید توش.(حالا نیست من پیرم)

من وسایل خونه رو از چند جا گرفتم.

مبل توی حال رو از یه سایت آنلاین گرفتم.نمی گم خیلی راحت هست که قطعا مبلهای گرون راحت تر هستن اما نسبت به قیمتش و دلیوری که برامون انجام دادن(مجانی) من کلا راضی هستم.البته رنگش رو هم دوست دارم.از این سایت گرفتم.اگه شما هم فعلا زندگی دانشجویی دارید خوب امتحان کنید.در اوتاوا و مونترال(فکر کنم کل کبک) دلیوری داره.

http://www.meubel.ca/

من مبلمون رو دوست دارم.بقیه وسایل هم کلا از IKEA گرفتم کلا.از تخت و دراور و میز و همه چیز.کلا الآن اتاق خوابمون شده از این اتاقهای مدل IKEA. پرده رو اما از یه مغازه گرفتیم از توی Sainte-Catherine. بذارید.این آدرسش هست.تازه باز شده بود پرده هاش و ملاحفهای خوبی داره.قیمتش هم خوبه.

آدرسش اینه:

350 Rue Sainte-Catherine O

و دیگه اینکه ماشین لباسشویی رو هم از فیوچرشاپ آنلاین گرفتم.خشک کن نداره.اما از اونجایی که من اصولا نمی ذارم لباس رو توی خشک کن(حتی زمانی که می رم طبقه پایین) برای من خیلی خوبه.دیگه جونم براتون بگه.کلا راضی هستم.

در کنار این حرفها...می خواستم پرده های حال رو از سیرز بگیرم.آقا حراج بود که کل 4 تا پنل می شد تقریبا 50 دلار یعنی مفت.منم هی دست دست کردم.تموم شد حراج.الآن حالمون بدون پرده هست.یعنی یک ضدحالی هست که نگو...اما مهم نیست.من الآن مثل عقاب هی تند تند به سیرز سر می زنم و هزارتا ویش لیست دارم.و هزار و یکی هم هر روز بهم میل می آد که حراج ها رو می گه.و من هنوز منتظرم برای حال پرده بخرم.

راستی.یه چیز بگم.ما این خونه رو توی گوگل مپ پیدا کردیم.بگم چه جوری؟هیچی من داشتم یه روز سرچ می کردم آنلاین دیدم این دونه نقطه اینجاست.زنگ زدیم.گفت بله داریم..ما هم 100 بار اومدیم.دفعه اول اینقدر داغون بود که نگو یعنی پارکتش در اومده بود.در کمد باز و بسته نمی شد.کلا من گفتم نه این چه وضعیه.اما دفعه با صحبتهای همسری با اینا...هم پارکت عوض شد هم در کمد ها و کلا شد یه چیز هلو...تنها مشکلش در حال حاضر اینه که در این ساختمون سگ آزاده...سگ می بینی دوتای من...یعنی من موندم مردم چطوری نگهشون می دارن...یعنی ترسناکن ها...زنه وزنش سی کیلو هم نمیشه...سگش فکر کنم راحت 80 تا رو داره...تپل و خرس...سیاه..واااای...ترسناکه!!!

خوب...من برم لباسهام رو بشورم...!!!

اینم از این

سیما

یک سال گذشت

2011-12-17T19:09:00.002+03:30

یک سال پیش در چنین روزی...

من برای اولین بار وارد خاک کانادا شدم.

من برای اولین بار تنها سوار هواپیما شدم.

من برای اولین بار از قاره آسیا خارج شدم.

من برای اولین بار وارد قاره اروپا شدم.

من برای اولین بار از اقیانوس اطلس رد شدم.

من برای اولین بار بدون حجاب در خیابان قدم زدم.

من برای اولین بار وارد خونه خودم شدم.

من برای اولین بار...

یک سال گذشت...یک سال یعنی سیصد و شصت و پنج روز.البته از این روزها من صد و پنج روزش ایران بودم. یک سال گذشت...یک سالی که بزرگ شدم. یک سالی که برام خیلی چیزهاش اولین باری بود...یک سالی که یاد گرفتم باید قوی بود.یک سالی که درک کردم چقدر راه دارم برای رفتن.

یک سالی که گذشت...برای من پر از اسم و رسم جدید بود. چیزهایی که شاید دائمی شوند در زندگی...

کلا یک سال پیش در چنین روزی من شدم مهاجرم...

یک سال گذشت...

سیما

17 دسامبر 2011

26 آذر 1390

مامان ها...و آموزشهایی که جواب می دهد

2011-12-16T23:02:00.003+03:30

بچه تر که بودم-یعنی هنوز بچه ام- وقتی مامان رو صدا می زدم تا بیاد حداقل 5 دقیقه ای طول می کشید.همیشه غر می زدم که چرا اینقدر طول می کشه.این روزها...وقتی می خوام از یه کاری دست بکشم(مثل ظرف شویی) و برم سراغ یه کار دیگه...دقیقا زمانی که می خوام برگردم تو اتاق، یه مو کف اشپزخونه.یه لک روی گاز و کلا یه چیزی وقتم رو ده دقیقه ای می گیره. تازگی ها –یعنی قبلا نه- درک کردم مامان چرا اینقدر دیر می اومد.همیشه نصفه فیلم های پنجشنبه، و گاهی بعد از گذشت بیش از ده دقیقه از صدا کردنش.نیما دیشب صدام کردم.تا برم پیشیش...ده بار خم شدم(از اتاق خواب تا حال) تا یه تکیه مو رو بردارم یا دستمالی بکشم یه گوشه...لجش در اومد...جوابم این بود: چقدر شبیه مامانم شدم.دقیقا عین خودش...البته هنوز خیلی مونده اونقدر کدبانو بشم...!!!!!!
ایران، همه چیز به نحو عجیبی تمیز بود.اینروزها درک می کنم چرا مامان ساعت 9 خوابش می اومد...!!!چقدر خرفت بودم قبلا...!!
ایران یه تکنولوژی داشت که در اون، لباسها خود به خود تمیز می شدن و می رفتن تو کمد...خونه تمیز می شد...اتاق...همه چیز...جالبه اینجا این تکنولوژی رو نداره....
در کنار این حرفها...جدا خونه ما همیشه تمیز بود...هیچ وقت یه مو کف حمام نبود(پنج تا آدم بودیم تو خونه) عجیبه به خدا...!!!مامان چطوری این کار رو می کرد.من اینجا حداقل دو روز یه بار دستمال می کشم.جارو می کشم.اما بازم آخرش مو همه جا هست...جدا مامانا چه جوری کار می کنن؟؟؟

نویسنده ای بی نام

2011-12-09T06:41:00.002+03:30

این روزها عجیب دوست دارم بنویسم...انگار می خواهم نویسنده شوم.چند داستان کوتاه...ده صفحه از پایان نامه با قلمی بسیار خوب... تمام کردن مقدمه با قلمی نسبتا خوب...و کلا شده ام ملا بنویس...این روزها فقط می نویسم...گاهی هم فیلمی نگاه می کنم...و فقط فیلم های داستانی...در عجبم این حس کجا بود که الآن پیدا شده...چند شب پیش ...شمعی روشن کردم و نشستم و لپ تاپ و گذاشتم و اونقدر نوشتم که دستم درد گرفت...بعد با کمال تعجب دیدم...همه افکارم شده یه داستان...یه داستان پر از غم...از دورانی که فراموشش کرده بودم...باورم نمی شد این نوشته منه...و جالبتر از همه اینکه باز به این حقیقت تلخ پی بردم که وقتی غمگینم زیبا می نویسم.البته به نظر خودم...اون نوشته رو پاک کردم...دوست ندارم داستانهای اون سه ماه زندگیم هرگز تکرار بشه.اما حقیقتش اینه که از اون داستان چندین شخصیت بیرون اومدن که این روزها عجیب همراه من هستن...گاهی به شکل یک فرد شیزوفرنی باهاشون حرف می زنم...و از همه نامفهوم تر اینه که این روزها براشون می نویسم...مثل همان دختر هیجده ساله عاشق...کمی شاید اما عاقلتر...

کلا شاید عجیب نباشه...چه می دونم...

فقط گفتم که گفته باشم

سیما

برای همه مسافرایی که خونشون توی سفر ساخته شد

2011-12-08T07:41:00.001+03:30

هنوز باور نمی کنم این همه ازت دورم...بی اغراق می گم...انگار هنوزم با اولین تلنگر پیشت می آم و تو هستی...اما حقیقت یه چیزه دیگس...عجیب از اینکه در کمتر از یک ماه دیگر مسافر ایرانم دلم می گیره...دلکندن اولم ده روزه بود که به سه ماه قناعت کرد...دل کندن دومم شش ماهه بود که یک ماه هم رو به عنوان وقت اضافش گذاشتم... و هنوز اگه دلم هوای عصر یک روز شلوغ همت رو بکنه می گم بر می گردم در کمتر از سی روز دیگر...اگه هوای پنجشنبه شب های خونه رو داشته باشم...دلم به من این امید رو می ده که بر میگردم...اگه دلم بخواد بی هوا برم توی هال و بابا رو در حالی که داره به رادیو گوش می ده بوس کنم...می گم خوب یه ماه دیگه امکان پذیره...

اما این دفعه موقع برگشت الآن عددی نیست که بهش تکیه کنم،نه شیش ماه نه ده روز و نه حتی بلیط برگشت...درست اینه که خداحافظی می کنی...و بعد از اون گیت لعنتی دیگه هیچ کی نیست...تویی و یک آقای ریشو که می گه پاسپورت و تو با چشمهای خیس و این کریر ساده بر می گردی و از آخرین شیشه شفاف فرودگاه امام سعی می کنی مامان رو ببینی...بابا رو شاید...و وقتی آقاهه پاسپورت رو بده دستت بخوای بهش بگی آقا لاک بگیر...من خارج نمی شم...ولی کریرت رو بگیری بالا و احساس کنی چقدر سنگین تر شده...برگردی...حس کنی مامانی داره نگات می کنه...یا بابا صدات می کنه...شاید...اما هیچ کس نیست...یه عده مسافر ولو توی سالن ترانزیت و تویی که باید بری سوار یکی از اون هواپیماهایی بشی که رفتن باهاشون یعنی یه دلتنگی به عظمت یه دنیا در دلت...

اینروزها به برگشتن بعدی بیشتر از رفتن فکر می کنم...دلم می گیره...از ترس اینکه در عروسی عارفه نباشم...از اینکه زهره وقتی زنگ می زند نمی تونم ذوق دیدار بعدی را با تاریخ داشته باشم...از اینکه به رزا بگم وقتی اومدم می ریم فرحزاد...از اینکه شیرین دلتنگی کنه و بگم خوبه والا یه ماه دیگه اونجام می ترسم...

اینروزها به برگشتن بعدی فکر می کنم، به لحظه ای که مامان رو باید در آغوش بکشم و عطر حضورش رو تا انتهای جونم ببرم بالا و بعدش بگم خداحافظ...از اینکه باید دست بابا رو با ول کنم....از این می ترسم که آخرین باری که چشمهای سبز مامان رو نگاه باید کنم و بگم خداحافظ...تا کی؟؟؟کی نداره...!!از اینکه یه بلیط یه طرفه دارم و یه فرودگاه که می شه پر از غم...!!!

اینروزها به جای رفتن و دیدار ها به لحظه دلکندن بعدی فکر می کنم.......به لحظه دلکندن...به لحظه رفتن...بعد انگار یکی بهم می گه، همیشه همین بوده...اما نبوده...باور کن نبوده...همیشه زهره بوده که وقتی دلم برای خودم تنگ می شد من و ببره پیش خودم...همیشه رزا بوده که دردم رو دردناکترین لحظات درک کنه.همیشه عارفه بوده که عقلانه هوشیارم کنه...شیرین بوده تا اوقاتم را شیرین کند...زهرا بوده تا مهربونی کنه...نسترن و پاک دلیش واسه دقایقی که بی ایمان بودم یه نور امید بوده...سمیه و روح آهنینش واسه دقایقی که دوست داشتم یکی باشه که بهش بگم دوست همیشه بوده...!!! اما انگار از اون روز همه اینها تموم میشن...دیگه کسی نیست که بهش بگم دلم می خواد برم توی این هوا در دورترین نقطه زندگی بشر و جیغ بزنم...بگه فردا سر ساعت 8 سر همت...کسی نیست بگه آهای سیما تنها نیستی...کسی نیست که بهش بتونم تکیه کنم وقتی یه حس دخترونه توی دلم گره می خوره...کسی نیست...باید همه اینا از اول ساخته شه...اما مگه می شه دوباره شد شانزده ساله و تو دبیرستان ایران دوید و عارفه رو دید و با زهرا برای رسیدن به یک هدف هم قدم شد...یا سر درس حسابان با نازنین رو در کنار یک نیمکت شکسته نشست و به حرفهای بی انتهای اعداد ریسه رفت...مگه می شه هیجده ساله شد و زهره رو برای اولین بار در اون نمازخونه دید و نمازی که عجیبترین و عاشقترین شیوه نماز خوندن بود رو درک کرد.مگه می شه بیست و یک ساله شد و رزا رو توی اون پارک غریب درک کرد...نه نمیشه دوباره بیست و سه ساله شد و سر اولین کلاس رشته حقوق اقتصادی نشست و نسترن و دید...و شیرین رو شناخت و سمیه رو پیدا کرد...نه نمی شه...نمی شه...!!!تازه اگه هم بشه...اگه بشه نسترن و شیرین و سمیه ای جدید پیدا کرد، اگر بشه رزا و زهره و عارفه و زهرای نویی رو شناخت...نمی شه مامان دوم پیدا کرد...نمی شه بابا رو اینجا پیدا کرد...نمی شه هما رو دید...نمیشه مهدی رو صدا کرد...نمی شه با علی کل کل کرد...نمیشه با مهسا برای یک آریشگاه اشتباه خندید...نه نمی شه...اینچیزا تکرار نمی شه...!!!

پس این حس ترس رو هضم نشده نگه می دارم...تا اون لحظه که بتونم درک کنم، چطور می تونم وسط اتاق آبی وایسم و بگم خداحافظ...چه جوری می تونم برم توی گیشا و به هما فکر نکنم...چطور می تونم همت رو برای بار آخر طی کنم و به زهره بگم فردا صبح نیستم.چطور می تونم تا کاوه برم و مامان پری و پدر رو بغل کنم و بگم تا دیدار بعد که شاید نباشه...نه نمی تونم فکرش رو هم بکنم که نباشه...می خوام باشم...می خوام وقتی مامان پری دلش می گیره باشم...می خوام وقتی امین خبر قبولی دانشگاهش رو می گیره باشم...می خوام باشم وقتی بابا از مشهد می آد و بپرم دم در و بغلش کنم و بگه نه توی قطار بودم و کثیفم...بگم بدرک...و ماچش کنم...می خوام باشم وقتی مامان توی آشپزخونه داره کله گنجشیکی غذای مورد علاقه من و درست می کنه و من نشستم روی اون پله های چوبی به حرکت دستش نگاه می کنم...و فکر می کنم چقدر زیباست...نه من می خوام باشم...

!!!

دوست دارم همین جا این ترس رو دور بریزم...بگم بر میگردم و همه چیز مثل قبله...اما نیست...هیچی نیست...دیگه هما توی خیابون سیزدهم گیشا نیست...دیگه دانشگاهی نیست که با زهره بریم...دیگه امتحانی نیست که با شیرین در موردش بحث کنیم...و این بار برگشتن سفر محسوب می شه و اینجا خونه و اونجا سفر و ... و این سفر ته داره و...و آخر این سفر من باز به فرودگاه بر می گردم...و اینبار بلیطم برگشت نداره...و این آغاز ترس است...آغاز این دلهره بی انتها...

سیما

آذر 1390

پ.ن. هرگز نفهمیدم هما چطور تونست سوار اون هواپیمای بزرگ بشه ...من فکر کنم از ترس نتونم راه برم...فکر می کنم به اون لحظه فکر کنم به عنوان آخرین مسافر وایسم و اونقدر به شرق نگاه کنم که احساس کنم خورشید در اومده بعد به خورشید بگم تو یکی هستی...هر جا که برم...اما خورشید واقعی زندگی من بابام بود...بی خودی به خودت پز نده...بعد دسته اون کریر قرمز و بگیرم با صدای قیژش حس کنم این صدای یه تیکه از روحم است که داره اینجا جا می مونه...توی این گیت ساده...و باهم نمی آمد...هیچ وقت...!!!

مرده به دنیا اومد!!!ه

2011-11-15T09:43:00.003+03:30

من هرگز با کسی قرار نداشتم که ذوق کنم...

امروز با خودم یک قرار گذاشتم...

به قرار نرسیدم...

وقتی رسیدم...رفته بودم...لیاقت انتظار برای خودم رو نداشتم...

شب بخیر

پی نوشت: سیم برق لپ تاپ به پام گرفت...یه لحظه فکر کردم یکی دستش رو گذاشته روی پام...دستم و گذاشتم روی دستش...دست سیم برق لپ تاپ مهربون بود!!!

سیما

آبان 1390

نفرت

2011-11-13T00:21:00.002+03:30

نفرت...

از خود...

از همه...

از ابعاد زندگی...

دستان...

روزها...

تمام شو...

فقط همین!

بابا جونم مرسی

2011-10-28T21:19:00.003+03:30

برای بهترین پدر دنیا

روزها...شاید از اولین روزی که یاد گرفتم خارج یعنی چی...ازت پرسیدم چرا؟

اما امروز شاید یکی از اولین روزهایی باشه که ازت می خوام تشکر کنم که برگشتی.شاید من هیچ وقت نتونم مثل دوستان آمریکایی و کانادایی انگلیسی حرف بزنم،شاید هیچ وقت مثل اینا اینجا برام خونه نشه.اما...مهم اینه که من می دونم از کجام.می دونم خونه واقعیم کجاست.می دونم از برای چی دارم تلاش می کنم.

شاید من هیچ وقت درک نکنم اینا به چی می گن آزادی...اما مهم اینه که می دونم تو آزادترین خونه دنیا پرواز رو یاد گرفتم.

مرسی بابا...مرسی که بهم یاد دادی باید فکر کنم.نه اینکه باور کنم...مرسی که قدرت استدلال رو بهم دادی.مرسی که برگشتی و سختی به خودت دادی تا قوی تر ما رو تربیت کنی.مرسی!!!شاید امروز من اینجا هنوز یک ایرانی باشم ...فقط و فقط یک ایرانی...اما خوشحالم که می دونم ایرانی هستم.می دونم از کجام...مهمتر از همه می دونم حس تعلق چیه.

مرسی بابا...

مرسی...

مرسی که بابای من بودی.مرسی!!! شاید هیچ وقت به اندازه این روزها بزرگیتون و درک نکردم وقتی که با افتخار گفتم پدر من در سنتی ترین جامعه بود...اما درس خوند.و به من آموخت.مهم نیست من کجا بزرگ شدم.چی رفت توی سرم مهم اینه که من تونستم درک کنم آزادی یعنی چی...بزرگی یعنی چی...زندگی یعنی چی...دخترکی که با موهای طلایی اینجا متولد شده...هیچ وقت درکش از آزادی مثل من نیست.!!!

بابا مرسی...

مرسی...

مرسی که بابای من شدی...مرسی که بین این 6 میلیارد انسان روی زمین من و انتخاب کردی خدا که بابام اون آدم باشه...آدمی که به معنای واقعی آدم بود.مرسی خدا...مرسی...مرسی...مرسی...

مرسی...

سیما

آبان 1390

*تصحیح خواهم کرد...فعلا اما نه

از تهران بوی پاییز می آید

2011-10-27T16:56:00.003+03:30

سلام شهر نادوست داشتنی من...!!!یادت هست...سال یکهزار و دروازه را که واردت شدم؟هنوز به خاطر دارم اولین پاییزت را ... تنها بودی...همیشه تنها بودی..بی همراه .همیشه تنها بودی...دلخور...زخم خورده...تنها دارایت فقر بود مادی و معنوی...احساسی و اسکناسی...

امسال اما اولین پاییزی است که در سال یکهزار و خداحافظ دیگر من و تو در کنار هم نستیم...دور شدیم...اما هنوز همان حس هایمان مشترک است...باقی است...!!!حس دلتنگی برای قدمهایی که برداشتیم برای رسیدن به هدفی که همیشه دور بود...درد بود...ناباور بود...امسال.......یکهزار و سیصد و دوری...یکهزار و سیصد و دلگیری...!!!

پاییز ...هر جایی که باشد...چه اینجا در کره شمالی...چه در نیمه کره جنوبی...چه مونترال...چه تهران...من دلم هوس چنار ایستاده در انتهای یک کوچه را می کند...جایی که کلاغها لانه داشتند...نگاه ها معنی...حتی در بدترین شهر دنیا...حتی در خشن تری ساعات قرن...

تهران با من هرگز آشتی نکرد...من نیز هم...هنوز یاد اولین جمعه دلگیر پاییز آن سال دور هستم...«سیما هرگز تهران زندگی نخواهد کرد»آینده ام را چه زود نوشتم...!!!

سیما

آبان 1390

من و کلاس زبان

2011-10-22T18:56:00.002+03:30

جای همگی خالی دیشب به هالوین پارتی زود هنگام رفتیم...اصلی نبود.برای دانش آموزان زبان مک گیل بود.یه عالمه خندیدم و رقصیدیم و کلا اولین باری بود که من توی این جمع ها حاضر می شدم.کلی باهاش حال کردم.بخصوص برای اینکه یه دوست عرب دارم(از عربستان) اونم مثل منه...یعنی کلا با هم کلی مسخره بازی در اوردیم و خندیدم..

کلاس مک گیل هم آفیشالی تموم شد و من موندم و باز پایان نامه.دلم برای مک گیل تنگ می شه.برای برنامه هاش...اگه وقت داشتم بدون شک ادامش می دادم.حیف وقت ندارم.از دست خودم ناراحتم که چرا تو تابستان بیشتر روی تز کار نکردم که الآن برم این کلاس رو...توش بهم خوش گذشت...خیلی...!!!هم خوب بود..هم خوش گذشت...

کلا الآن باز منم و برنامه ای بی برنامگی ...دارم یه برنامه می نویسم برای خودم و نیما که باید رعایتش کنیم.بی برو برگردد...بله...بله...

فعلا حالش رو ببرید...

الآن مونترال 3-4 روزه فقط ابریه...دلم برای آفتاب تنگ شده...کلا روز شنبه و هوای ابری...جدا ضدحاله...

سیما

اکتبر 2010

مهر 1390

دو سال از اولین روز می گذرد...باور کن

2011-10-21T15:51:00.002+03:30

دو سال گذشت...

همه روزها به کنار این بیست و هشتم های ماه های شمسی به کنار...

دو سال از بیست و هشتم مهر 1388 گذشت...نیما...باور می کنی؟؟؟

دوسالانه جدیدمان مبارک

سیما

بیکار...صفت آینده من

2011-10-18T01:22:00.002+03:30

بهانه نیست اگر نمی نویسم این آخرین نخ ارتباطی با علامه را...گاهی اروز می کنم همان باشم که از صبح تا شب به انتظار دریافت یک نامه در آن دانشکده پرسه می زد...اما حقیقت این است...وقت نیست...کمبود وقت هم تمام می شود در این شهر...هر روز به کلاس رفتن و نشستن و نوشتن خطوط پایان نامه...بعد ایران و دفاع و تمام...دیگر نه علامه ای خواهد بود که دلم برای بودن در سایه اش شور بزند...نه بهانه ای برای در ایران بود.هر چه باشد...دنیا جدید است..دنیایی که شغلم می شود بی کار...صفتی که به آسانی به دست نیامد اما سخت خواهد بود...نه؟!؟!؟!

قحطی در خونه ما

2011-10-17T02:58:00.003+03:30

اومدم شوید باقالی درست کنم.باقالی نداشتیم...اومدم شوید پلو با گوشت درست کنم...گوشت نداشتیم...کلا نیاومدم...اینجا قحطی اومده...ای بابا...

سرما خوردگی...

2011-10-11T18:55:00.003+03:30

سرما خوردگی در مونترال...واااای ووواییی...یعنی خدا نکنه گریان گیرتون بشه.

بنده در این لانگ ویکنید زیبا یک سرمایی خوردم که نگو...

بعد از دو شب که مثل جغد از درد سر و تب بیدار ماندم...یه دوایی بهم از جانب خاله جان معرفی شد که دیشب مرا مثل یک عدد خرس خواباند...

اگه زبانم لال خدایی نکرده سرما خوردید...حتما این را بخورید و بخوابید...شدیدا دعوای درد است...امروز از این رو به اون رو شدم....!!!خوب خوب نه...اما بهترم.در ضمن تا یادم نرفته بگم که توش الکل وجود داره ظاهرا...!نگید نگفتی...

خوب و سلامت باشید

سیما

بر همان که آغاز کرده ایم خواهیم ماند

2011-09-28T16:29:00.001+03:30

صبحها ساعت 7.30 تا 8 بیدار می شم.دوش می گیرم...کمی زبان می خونم.اخبار روز رو چک می کنم.تکونی می خورم تا ساعت 9.15 شود و بعد می روم از خونه بیرون.معمولا 12 برمیگردم یه نون پنیری می خورم و باز می روم بیرون.ساعت 4 عصر هم خونه هستم.مشق ها...را می نویسیم...درس می خوانیم ...پایان نامه را نگاهی می کنیم.کتاب می خوانیم و بعد...گاهی نزدیکهای ساعت 8 می روم بیرون.راهی می رویم...حرفی می زنیم...بعضا چایی در Second cups یا Starbucks های اطراف خانه می خوریم...یا اگر حوصله ای باشد بیشتر راه می رویم ...می رویم Chapters یا اگر وقت بیشتر بود تا old port ...حرف می زنیم.درد و دل می کنیم...بعضا سعی می کنیم جای جدید کشف کنیم.ساعت 9.30 تا 10 برمی گردیم...!!!آخرین اخبار شب را می خوانیم.کتاب می خوانیم...تا 12 ...ساعت 12 خاموشی اعلام می شود...هر دو بیهوش می شویم تا صبح...و باز زندگی...

گاهی ساعت 4 ، با هم می رویم قدم زدن.ناهاری می خوریم(البته یک ساندویج برای دو نفر) گشتی می زنیم...به مغازه ها نگاهی می کنیم...و ساعت 5 خانه ایم...

اینجا...مونترال است...آنقدر برای سرگرم شدن جا و مکان است که باور نمی کنی...اما مگر در تهران نبود...چرا بود...اما از همه مکان ها من دانشگاه و گاهی پارک گفتگو رو بیشتر دوست داشتم...همیشه همون جا ها بود...همیشه درس بود و استرس کار و شغل و آینده...همان چیزی که اینجا هم هست...خیال می کردیم می شود عوض کرد.اینجا بهتر است...اما نه،اینجا مثل اونجاست...پر از نکات مثبت و منفی...پر از اما و اگرها...پر از تمامی ساعات پر رنگ دلتنگی و غصه...

اینجا مونترال است...شهری که در آن زیبایی کم نیست...پاییزش شاید نه به رنگ رنگی اتاق خونه کودکی هایم باشد اما زیباست...اینجا سرزمین فرانسوی زبانهاست اما...زبانشان را باید سعی کنی بفهمی...پس اگر مثل منی...عقبی...همیشه چند پله از دیگران...

داستان نبود حرفم...حرف بود و حرف بود و حرف...

سبز باشید همیشه...حتی با هوای منفی زمستان یا خرما پزون تابستان

سیما

مهر ماه 1390

بله...بله...نههههههههههههه

2011-09-25T17:27:00.002+03:30

بالاخره تحقیق رو فرستادیم و فصل دوم هنوز نه...سه روز مثل بختک روی لپ تاپ افتاده بودیم و دریغ از یه صدم ثانیه اتفاق خوش آیند...یعنی مرسی از حضور ذهنم و دستهای پر توان و کلا کارگاه گجت...

امروز روز بی ماشین مونترال هست...خیابون سنت کاترین بسته است...حالش رو ببرید...

منم می رم مک گیل کارهام رو بکنم

قربون خودم برم بس که کارام با کلاس هست

سیما

مهر 1390

* پ.ن راستی تا یادم نرفته این هفته فستیوال پاپ بود...تا آخر امشب هست.دوست داشتید برید...

اندوه نگار شنبه شب

2011-09-24T09:18:00.000+03:30

عاشق همیشه عاشق است،بر فرض که دلش شکست و دستش سوخت و نگاهش بی سو شد...عاشق همیشه عاشق است...

گاهی اما این دل شکستن از آن دل شکستن ها نیست...آنقدر آهسته می شکنی که حتی خودت هم باورت نمی رسد به داروت و معجزه ی دینامیت های بی صدا...این اتفاقی است که اینجا درون حیات خلوت شبهای درس و دغدغه رخ داده است...

همیشه دوست داشتم مهم باشم...نه آنقدر که باورم کنی...شاید به اندازه شنیدن صدای همین حرفهای بی حوصله و سنگین...اما تو نه تنها باور نکردی بلکه نشنیدی...فریاد قافله رهسپار روح و عاطفه را حتی...و این سایه مرگ و ناباوری روزگار بود که همراهم شد...دیگر نه باور دارم عاشق همیشه عاشق است ...نه فروض نا مفروض روزگار را بر یک اصل ناخلف بار می کنم...همه چیز خلاصه یک منجلاب ساده است به اسم زندگی...

باور کن...اینروزها یک چیز ساده خیالم را آسوده می کند...در ورای این نفسهای پر التهاب و پی در پی...خبری است از جنس ناب شنیده شدن...یا شاید حتی باور کردن...به روزی فکر می کنم که طلوع آخرین باشد و غروبش دیده نشود در انتهای ظهر عصر یک چهارشنبه خاکستری شاید کنار همان بزرگراه پر ترافیک ...یا اینجا...وسط یک سرزمین سبز و پر حرف...اما ظهر است...یا نه کمی از ظهر گذشته...پاییز نشده و شده...دقیقا حس یک سردرگمی ساده...و پیغام تمام از یک سریال بی بینده و ایست...نقطه...وکلمه پایان روی صفحه مانیتور...نه دیگر نفسی است که به ناثواب بودن دی اکسیدهای منتشر شده فکر کنی نه چشمی که به چرانش عصابش اعتراض کنی...نه حتی قلمی که زانوی خیال کسی را به لزره وا دارد...هر چه بوده ...بوده و دیگر هستی نیست...یک خیال انگار...دقیقا مثل یک خیال...

شکست نه به واژه معنی می شود در روزگار قناری صفت...نه به ظاهر...شکست معنایی ندارد وقتی عاشق ها فراموش می کنند که عشق یعنی اهمیت به یک دل کوچک که گاهی کمی روغن معطر می زند تا دیده شود ...و مثل روزگار خیال و خربزه شما نادیده انگاشت می شود...و فکری کوتاه که کاش می رفت ابهت نادیدار غروب اکسیر جوانی...همین و بس

سیما

مهر 1390

پ.ن 1 دلنگران نباشید...

پ.ن 2 باز برگشت قلم درد و ناتوان گفتار

ز مثل زادگاه...

2011-09-23T16:11:00.000+03:30

من خوبم ...

هوا اما بهتر است

گاهی هوای آب و خیال و مرغابی می آید، روزگار است...

نماز است و دیوار و یک ستون ایمان در حال انفجار...

دست و نقاب و یک رژ لب خشک شده...

من اما بهترم...

روزهای آفتابی...عصرهای خنک...درسهای نازنین

نه نم نم باران کسل می کند

نه حضور یک مشت آجر به اسم خانه...

همین

سیما

مهر 1390

*پ.ن 1 – من افسرده که چه عرض کنم شاید کمی در شرف دیوانگی باشم...اما نه از نوع بدش...توضیح می دهم

پ.ن 2- یه ماه رمضون دستم به کار نرفت...اینروزها از بس چشمم به کامپیوتر هست و قلم و این حرفها ...واقعا چشم درد و کمردرد گرفتم

پ.ن 3- بودی...بودم...بودیم...رفتم...رفتی...نیستیم...توصیف ساعات روزهایم

پ.ن 4- شعر نیست...نه نو نه قدیمی نه کهنه نه جدید نه اصلا چیزی...اینتر است...همین

دیوانه شو

2011-09-22T07:28:00.000+03:30

دیوانه شو...دیوانه شو...

بشو دیگه...واسه چی زنده ای؟!؟!؟!

دلم می گیرد

2011-09-19T16:57:00.000+04:30

تمام عمرم...بخوانید طول دوران مدرسه...همیشه همه می گفتند باهوش است اما کم کار.سال آخر مدرسه اما کم کاری تمام شد.شدم باهوش خر کار.رتبه ای عالی.دانشگاهی عالی...ولی باز...

اینروزها به معدلم نگاه می کنم.راستش نیم نگاهی به معدل دیگران هم کرده ام...جالب است...من همیشه ضعیف حساب می شوم.هیچ کس اینجا صدای اون استاد را نمی شوند که می گوید خوب توی اون درس شدی 18 و این نمره یک واحدی خیلی تغییری ایجاد نمیکند(با اینکه مطمئن بودم نمره ام بیست بوده) یا صدای اون یکی استاد که زمانی که اعتراض ما را می شنید می گفت شما مدرک علامه را دارید...آری اساتید گرامی ...من مدرک علامه را دارم...اما اینجا مدرک علامه با مدرک دانشگاه آزاد واحد علی آباد کتول هیچ تفاوتی نمی کند...اینجا به معدلت نگاه می کنند.معدلی که به واسطه بی کفایتی تو به فنا رفته...و دردی که توخودت کشیدی و مرا هم مبتلا کردی...رجیتکت شدن به واسطه داشتنی معدلی پایین...متاسفم برایت استاد ناچیز...متاسفم برایتان.

اینبار که به ایران برم.به تک تک اون اساتید سر می زنم.مطمئن باشید آنقدر مهر اینکه نتوانستم به جایی بروم که دوست داشتم سنگین است که ممکن است بدترین حرفها بهشون بزنم...

سیما

شهریور 1390

پ.ن 1- در کل دوران تحصیلم...یک درس افتاده داشتم...زبان فارسی...بخندید...می دونید استادش چرا من و انداخت؟؟؟چون روز امتحان آنقدر حالم بد بود که بهش دو بار گفتم من اصلا نمی تونم بنویسم.خندید و گفت اشکالی نداره.من وضعت و دیدم نگران نباش...نگران نبودم....

پ.ن2- دوست دارم،همین فردا...دقیقا همین فردا از مونترال برم...برم و دیگه برنگردم...

پ.ن3- رزا...رزاااااا...رزااااااا

نادرد و بی درد چه فرقی می کرد؟

2011-09-18T18:13:00.001+04:30

چند روزی است هر روز صبح با کمردرد بیدار می شوم.حالا مشکل یا از تخت است یا از نشستن زیاد از این چاق شدن.آره چاق شدن...نه من جای اضافه شدن ندارم.منظورم از نشستن زیاد بالا شل شدن شکم است.دیروز بعد از مدت ها یه چند دقیقه ای رو ورزش کمر کردم.اما خوب جواب نداد.کمرم امروز بیشتر درد می کند.دلم برای خودم سوخت...

باید تا سه روز دیگر یک فصل جدید رو بنویسم...خدایا چرا ماه رمضان را آفریدی تا بنده ات نه بخورد.نه بخوابد.نه پایان نامه بنویسد؟

دلم برای جانماز سبز اتاقم تنگ شده.یادم هست اولین عطری رو که گرفته بود burberry London بود کلا اونو روی جانمازم خالی کرده بودم.هر وقت نماز می خوندم (بخونید در آن دوران) فکر می کردم رفتم مهمانی...این روزها اما هیچ چیز یادآور گذشته نیست...

امروز فکر می کردم.داره دو سال میشه.باورتون می شه نفهمیدم چطوری سپری شد؟شاید توی برخی از اون روزها در اوج غم دوری بودم و غرغر و این حرفها.اما درک نکردم چی شد که دو سال گذشت...عجیبا غریبا...

مشق می نویسم...مشقهایی طلایی

سیما

شهریور 1390

آش بی کشک...

2011-09-18T06:36:00.001+04:30

آش بی کشک...به به

امروز دلم عجیب آش می خواست...برای خودمون آش درست کردم.کشک نداشتیم...بی کشک درست کردم.!به به...انقدر خوشمزه شد...یعنی بگم چی توش ریختم می گید این هر چی هست جز آش...

اولا پیاز رو کمی سرخ کردم.دوما یه تعداد استخوان داشتیم اندر فریز که برای آبگوشت کنار گذاشته بودم.آنها را اضافه کردم...با کمی آب...گذاشتم با پیاز داغ کمی تفت بخورن(به استخوان ها کمی گوشت هم چسبیده بود) سپس...آب ریختم و حبوبات...چی دوست دارین؟ماش+عدس+لپه سبز و در آخر سبزی پلوی دیشب و ریختم و کمی برگ کرفس خشک شده و سبزی خشک شده...چیزی شد برای خودش...با ادویه و این چیزا حدود سه ساعتی پخت...نتیجه اش رضایت بخش بود.هم من خوشم اومد هم نیما...اما خدایی هرچی بود جز آش...جدا اسمش چی بود.

سیما

شهریور 1390

پ.ن اینجا کشک هست..بنده تبل هستم و حال نداشتم برم تا دو تا بلوک اونوتر از مغازه عربی بخرم...بلهه

پ.ن 2 – دوستانی که دلشان برای نیما سوخت...خوب ناراحتین می تونید برای ما غذا بفرستین....مگه چیه؟؟؟

زمستان یا پاییز...مسئله این نیست...مسئله سرماست...سرما...سرما

2011-09-17T18:03:00.000+04:30

مونترال زمستان شد...

دیروز اندر شربورک عزیز بادی به صورتم خورد که علاوه به انجامد چشمان و دماغ و اینا...سردردی باور نکردی تحویلم داد...حس کردم.خوب به سلامتی زمستان آمد.اگر باور ندارید می توانید به بیرون نگاه کنید.مونترال ظاهرا پاییز ندارد...دیروز با بچه های کلاس رفتیم نمایشگاه عکس نمی دونم چی چی(فرض کن).توی راه سردمون بود.منم شروع کردم خوندن وینتر ایز هیر...بچه ها هم گفتن.کلا خندیدم.فکر کنم معلمون می خواست من و بکشه.فکر کنم ها...چون کلا سر کلاس سوال می پرسه من جواب می دم...داره یه چیزی توضیح می ده...من نظر دارم...داره مشق می ده...من سوال دارم.دیروز دیگه خجالت کشیدم.یه سوال پرسید داشتم جواب می دادم...یه هو وسطش گفتم حالا بذارید بقیه جواب رو یکی دیگه بگه...بیچاره ذوق کرد...گفت آفرین سیما آره یکی دیگه ادامه بده صحبت های سیما رو...

نمی دونم گفت یا نه.اما یه کلاس ارتقاع پیدا کردم.جالبه بچه های کلاس پایینی هم بهتر حرف می زدن هم بهتر تلفظ می کردن.از معلمم خواستم بپرسم گفتم شاید بی ادبی باشه.هیچ نگفتم.یکی از بچه های کلاس پایینی رو که دیدم بهش گفتم اینجوریه.گفت آخه ما دو ترمی هست توی این کلاسیم...شاید برای همینه.گفتم آخه پس چرا اونا رو اینجا تعیین سطح کردن؟یعنی می گم تلفظ داغون فکر نکنید من تلفظم خوبه ها...نه منم خیلی اوضاعم خرابه...اینام مثل من هستن...اما بچه های کلاس قبلی بهتر بودن.پس در پرانتز بهتون بگم که اگه فکر می کنید اینجا می آن نسبت به سواد و این چیزا شما رو تعیین سطح می کنن کور خوندین...!(بچه های کلاس قبلی فقط تنها مشکلشون این بود که کمی گرامرشون ضعیف بود.وگرنه خدایش با این جدیدا فرقی نمی کنن...منم که کلا عرض کردم خدمتون پرتم...پس نگید خواستم خودم رو بالا ببرم)

برای سه شنبه باید یه عکس رو حاضر کنم برای پرزنت کردن.من عکس بی بی آیشه رو می خوام توضیح بدم...به هر حال...عکس جالبی هست...ببنید...

دیدید؟می گید کجاش جالبه هست...نمی دونم اما داستان پشت سرش برام خیلی جالب هست...دوست دارم از زبان بی بی آیشه صحبت کنم.

و اما...پروویگو ی دم خونه ما یه سوپروایزر سیاه پوست فوق العاده مودب داره...هر دفعه انقدر پلیز پلیز و یور ولکام می کنه که نگو...دیروز می خواستم بهش بگم می شه شما یه کلاس آموزشی برای کلیه کارمندان مغازه های مونترال بذارید؟

و اما... شدیدا این چند روز دلتنگ ایرانم.فردا رزا دفاع دارد و من نیستم.یعنی درد می گیرد قلبم...رزا...از طرفی خوشحالم.با دفاع کردن یک قدم برای اومدن به اینجا نزدیکتر می شه.رز گل من...چند روزی است شدیدا دلتنگم.بیش از یک هفته است با مامان حرف نزدم.خودم نخواستم.دلیلش را بگذارید لوسیت دخترانه.اما اگر شما هم می دید مادرتون ویزای کانادا را دارد و نمی آید شاید حس مرا پیدا می کردید.حس دلتنگی عظیمی که درون قلبم ریخته شده.مامان بهم قول داده بود می آد.همه زیر قولشون می زنن ما نیز هم.پس منم قهرم امروزم وقتی توی چت گفت دلم برات تنگ شده.گفتم نشده.اگه شده بود می اومدی اینجا...

و دیگر اما...به واسطه هوای سرد مونترال لباسهای زمستانی را در آوردیم از کمد و دیگر چمدانها در کمد جا نشدن...دلم نمی خواست چمدان ها رو بذارم توی کمد...انگار حس چمدانهای وسط یه اتاق کوچک حس برگشت هست...باید برای چمدانها(اونم 4 تا چمدان گنده لکنته) جا پیدا کنم...یکی جا بده من ووووو....

و اینکه...باید این فصل رو در همین آخر هفته بنویسم و برای استاد بفرستم...و بعلاوه آخرین تحقیق رو هم به دکتر رحیمی تحویل دهم...و دیگر همین و همین

سیما

شهریور 1390

عقاب های مغازه

2011-09-16T17:27:00.002+04:30

یک سال گذشت.

از روزی که لباس سفید عروسی پوشیدم و رفتیم یه علامه عکس گرفتیم و کلا شاد بودیم و خرسند

یک سال گذشت...

امروز یک سال نبودا...یازدهم سپتامبر یک ساله شدیم.اما چون تو سفر بودیم هر دو خواستیم عقب بیافته.نه هنوز کادوی گرفتیم نه حتی یه کیک و جشن کوچیک.احتمالا امشب یا فردا شب این کار رو می کنم.

هفته ای که گذشت...

منم شدم دانش آموز(بخوانید دوباره) نمی دونم جدا چرا سطح زبان من همیشه در سطح اینترمدیت هست.از روزی که به خاطر دارم(یعنی حدود 3 سال پیش) با هر اینتریویی من رو می ذارن انترمدیت...جالب نیست اصلا...حس خنگهای پیشرفت نکننده رو پیدا کردم.

مونترال داره باز پاییزی می شه.دوست دارم زودتر اکتبر بشه و تکلیفم مشخص بشه مونترالی هستم یا نه.می خوام برم از این شهر...برای همین مثل خر(دور از جونم البته) دارم زبان می خونم.تازگی ها هر فیلمی(دقیقا هر فیلمی) با هر لهجه ای تند یا سبک رو گوش می دم می فهمم چی می گن...البته قبلا هم همین وضع بودا...کلا این لیسنگ سطحش 100 برابر اسپکینگ هست و ریدینگ هم به شکرانه این پایان نامه هر روز بهتر از دیروز شده.اما هنوز نمی تونه منظورم رو به کسی بفهمونم.

مونترال...ایییی...کلا اینجانب در مونترال ظاهرا شانس ندارم.اول هفته برای اولین بار رفتم که برای شوهر عزیز کادو بگیرم و تنها...در مغازه ای که مارک مورد علاقه شوهر عزیز است ایستاده بودم و داشتم نگاه می کردم.بیش از 3 نفر هی اومدن اول یه ربع فرانسوی حرف زدن و بعد از خنده من و اینکه ببخشید من فرانسه بلد نیستم انگلیسی توضیح دادن و هی نگام کردن.منم عصابم داشت رنده می شد.اومدم جنس یه لباس مردونه رو ببینم.یارو مثل عقاب اومد بالا سرم(کم مونده بود بزنه روی دستم) که این قیمتش هست 130 دلار...من یک نگاه عاقل اندر سفیهی بهش کردم و اخم کردم و گفتم مرسی از اینکه گفتید اما من فکر نکنم قیمت پرسیده باشم.یارو خودش رو کشید کنار.منم توی ذهنم دقیقا صحنه ای از فیلم pretty woman اومد که بیچاره جولیا رابرت می خواست خرید کنه زنه بهش گفت این از بودجه تو خارجه و این حرفها...می خواستم بگیرم یارو رو بزنم.اما خوب مودب تر از این حرفهام.و فقط برگشتم گفتم پیراهن آبی فقط همین سه تا مدل رو دارید.یارو با افتخار گفت بله.منم گفتم چه کم،من توی اینترنت خیلی مدلهای متنوعتری رو دیدم و یک لبخند قشنگ زدم به یارو و گفتم مرسی اما فکر می کنم حق انتخاب توی مغازه خیلی کم تره بخصوص اگه همش یکی بهت خیره باشه،ترجیح می دم از اینترنت خرید کنم.و اصلا صبر نکردم ببینم یارو چی جواب می ده.اومدم بیرون.برای همین داستان بود که گفتم فرهنگ آنگلوساکسون خیلی مودب تره.والا ما در اونتاریو توی مغازه که می رفتیم اگه می گفتیم داریم نگاه می کنیم یارو فاصله رو حفظ می کرد و مثل عقاب روی سرت نبود که نکنه دکمه لباس رو بکنی و بری...و جالبه اینجا هم اگه انگلیسی زبان باشه طرف همین کار رو می کنه...البته نمی گم استثنا نیست ها(مثلا توی مغازه دیگی یک دختر فرانسوی زبان بود که وقتی بهش گفتم برای چی کادو می خوام و دنبال چیم کلی کمک کرد و نظر داد و وقتی گفتم باید بیشتر فکر کنم گفت عزیزم راحت باش می فهمم و رفت و حتی آخرش که نخریدم و داشتم می اومدم بیرون ازش تشکر کردم،بهم لبخند زد و گفت خواهش می کنم،اینقدر رفتارش خوب بود که می خوواستم کل مغازه رو بخرم)...پس استثنا هست حتما هست.به هر حال،من هنوز هیچی نخریدم...(نه اینترنتی نه حضوری) خیلی قشنگم نه؟!!؟!؟

برم که باید برم کلاس...به به..

سیما

شهریور 1390

فرهنگ آنگلوساکسون

2011-09-13T17:02:00.001+04:30

نتیجه دو بار خروج از کبک...فرهنگ آنگلوساکسون به مراتب مودب تر از فرهنگ کبکی است.

توضیح اضافی نمی دهم. چون فقط نتیجه شخصی است و نظری است ساده.

سیما

*جامعه آماری این نظر دو ایالت نیوبرانزویک و اونتاریو بوده...

**کلاس ...جلسه...به قول رزا اینا دست از سر ما بر نمی دارن

***بیست و هفتم دفاع می کند و من نیستم...چقدر زود بزرگ شدیم دخترک عاشق

کارگرها...و دنیایی مشابه

2011-09-06T19:02:00.002+04:30

یکی از استدیوهای خونه ی رو به روی ما رو دو تا آقای محترم کارگر دارن درست می کنن.فکر کنم نزدیک 2 ماهی هست که هفته ای یه بار می آن...5 تا سیگار می کشن و دو تا کوکا می خورن و می رن و دو باره هفته بعدش می آن.گاهی این وسط یه چکشی هم به در و دیوار می زنن...باور کنید دقیقا همینجوری کار می کنن.دلم برای کارگرهای ایرانی سوخت.اونا باید مثل خر کار می کردن و آخر سر همیشه کارفرما ناراضی بود.قانونی هم که اونا رو حمایت می کرد، عدل الهی بود چون در بیش از نود درصد موارد هیچ قرارداد درستی با کارفرما نداشتن.

دومین چیزی که باید اضافه کنم اینه که این جناب آقای کارگر...چشمش دقیقا در خانه ماست.من اینجا کم دیدم از این چشم چرونی ها.اما این آقای کارگر از وقتی که می آد سیگار دستش می گیره می شینه توی بالکن و زل می زنه توی خونه ما...یعنی زل چیز کمی هست...یه پکهایی هم به سیگار می زنه که آدم فکر می کنه چی داره نگاه می کنه(فکر بد نکنید.)و نتیجه دوم من این بود که این قشر هر جای دنیا که باشن همین عادات زشت رو دارن...بعضا اگه در این وسط یک خانوم خوشگل هم از خیابون رد بشه...سوتی و یا نگاه دقیقتری نثار اون بنده خدا می کنه این جناب کارگر ...

اینجا کاناداست...

اینم چند عدد عکس از مونترویال زیبا

سیما

شهریور 1390

هواپیمایی بر بالای سر خانه ما

ماه نو بر بالای سر خانه ما

Mont-Royal

آسمان...آبی اما...

2011-09-04T22:56:00.003+04:30

گفته بودم آسمان همه جا یک رنگ نیست...آره...آسمان مونترال آبی تر است...ابرهاش خوشگل تره...اما...

اینروزها خیلی به این اما ها فکر می کنم.به زیبایی...به مفهوم لذت بردن...به خندیدن...به قشنگی...به ارتباط...به خیلی چیزهای دیگه...

یادمه دانشجوی لیسانس که بودم...با بچه ها می چپیدیم توی یه پراید قراضه و می رفتیم توی خیابون ها...آهنگ می ذاشتیم.می رقصیدیم.جیغ می زدیم.کلا شاد بودیم.درسته سه تا از اون آدمها دیگه دوستم نیستن...اما خدایش آرامشی که اون حرکات بهم می داد خارق العاده بود...یعنی اینروزها که هفته اول شروع کلاسهای مکگیل و کلا دانشگاه ها هست فقط به این فکر می کنم آیا این کوچلوهای تازه وارد لذتی که ما توی اوج کمبود می بردیم می برن؟اینا می تونن وسط خیابون برقصن...جیغ بزنن مشروب بخورن...ما اما با ترس می رقصیدیم...با ترس آهنگ زیاد می کردیم...رنگ رژلبمون نباید بیشتر از یک حد می شد...اگه با پسری بیرون می رفتیم باید هزار بار هزارتا چیز رو نذر می کردیم که اتفاقی نیافته.اما بهمون خوش می گذشت...می خندیدم...اونقدر که زمانی که می رسیدیم خونه دلامون از خنده درد می گرفت.اما اینا شادیشون وابسته ای است به...نمی دونم.شاید این دیدگاه غلطی باشه که دارم...چون توی فضای فکر اینا نبودم نمی شه برداشت درستی داشت. به هر حال...از بحث خارج نشیم

آسمان همه جا یک رنگ نیست.اینجا آسمانش آبی تره.تهران پر بود از دود و دم...اما اینجا آبیه...اونقدر که گاهی دلت می خواد بپری توش...الآن هم البته ابری هست.از صبح یک بارون خیلی قشنگ داره می آد...باز هم آسمونش مثل اونجایی که بودم نیست.بارونش هم بوش...عطرش فرق می کنه.شادیشون هم بوش خوب نیست...بوش همش انگار به زور الکل هست...اما شادی ما بوش با یه آهنگ بود و یه مشت دیونه که شاد بودن بی خودی...و همیشه به خودشون می گفتن دیونه...هنوز هم می گن...

کلا بگم.حس می کنم بر عکس اونچیزی که در کل هست...ایران به من این فرصت رو داد که شاد زندگی کنم.انگار با ترس زندگی کردن یه شادی می ده که شما درک نمی کنید.اینجا وسط خیابون رقصیدن هیچ مشکلی نداره.اما با رقصیترین آهنگ هم کم می شه من خودم رو تکون بدم...جالبه نه؟!؟!؟؟!

ایران برعکس اونچیزی که شاید در کل باشه، به من قدرت فکر کردن داد...قدرت اینکه تفاوت ببینم...قدرت اینکه بخوام درک کنم...فضولی کنم...اینکه سعی کنی بفهمی خودش یه مزیت بزرگ هست.شاید یکی از دلایلی که مهاجران ایرانی اینجا خیلی پیشرفت می کنن این حس ها باشه...این دیدگاه ها باشه.

در کل...به اصل موضوع برگردیم...آسمون هیچ جا مثل جایی دیگه نیست...پس بی خیال این ضرب المثل که آسمون همه جا یک رنگه...این یه دروغ هست...شاید به همه بگن آبی... اما این آبی کجا اون آبی که ما دیدیم کجاست...

سیما

شهریور 1390

* رزا داره دفاع می کنه...نیستم برم سر جلسه دفاعش شیرینی بدم.بعدش بچپیم توی یه ماشین و بریم جیغ بزنیم...رزاااا..دلم می خواد اونجا باشم.

**روزها می گذرد و من و پایان نامه شدیم رابطه دو خط موازی...کلا به هم کاری نداریم

***این آهنگ اسمش هست...تم بهشت...البته این اسم رو من براش گذاشتم...براتون می ذارم که لذتش رو ببرید

It is not the same...believe me

2011-09-02T20:25:00.000+04:30

هر جا که باشی...آسمان همین رنگ است.

این رو شنیدن؟؟؟من تازگی ها به این نتیجه رسیدم...نه اینجوری نیست!!!

توضیح خواهم داد

سیما

شهریور 1390

اولین سفر داخل کانادا

2011-08-22T22:41:00.003+04:30

اولین کمپینگ در کانادا

هفته پیش اولین تجربه کمپینگ رو در کانادا داشتیم.من و نیما و پسر خاله ها...قرار بود یکی از پسرخاله ها بریم بذاریم در شهری در نیوبرانزویک و جای شما خالی...بسیار خوش گذشت...دو شب در چادر خوابیدن و کمپینگ بسیار بسیار بسیار بسیار مزه داد...برای من که تجربه همینچین فضاهایی رو نداشتم جالب بود که ببینم یه مکانهایی هست که همه امکانات رو داره و کاملا آمادگی پذیرش مردم رو داره.یعنی فکر همه چیز رو کردن...کلا جالب بود...سایتهایی بود که من کلا بسیار لذت بردم از بودن در آن.

ما یه چادر خریدیم.و کیسه خواب...ولی بهتر است برخی از وسایلی مثل چکش برای برپا کردن چادر و کتری و روی آتش و چراغ قوه قوی رو هم خریداری کرد...البته چادر ما نیاز به میخ داشت و ما هم خدایی میخ ها رو کج و کوله کردیم.پس بهتر میخ های اضافه هم داشته باشیم.

ما ماشین اجاره می کنیم ولی برخی از آدمهای مهربون اطراف ما بودن که ماشین های گنده که همه چیز داره میآن...که فکر کنم اجاره اونهام ممکن باشه.به هر حال...کمپینگ خارق العاده بود و از اون خارق العاده تر...جاده و مسیر سفر بود. در جاده های اونتاریو و کبک اگر رانندگی کرده باشید.کمتر فضایی رو می بینید که دست نخورده باشه.حداقل در اطراف این شهرها.اما از زمانی که وارد نیوبرانزویک می شوید.همه چیز دست نخورده و بکر هست.خدایی من تا امروز این همه جنگل ندیده بود.جنگل دریاچه...رودخانه...و بالاخره رسیدن به سنت جان و دیدن شهری که بسیار زیبا بود.هر چند ما شبی که اونجا بودیم مه بود و مهی بسیار غلیظ اما این هم باز شهر رو زیبا می کرد.من واقعا لذت بردم...یه جورایی پامون به آب اقیانوس اطلس خورد دیگه.در مونترال شما اکثرا فرانسه می شنوید...و اکثر مردم شهر ترجیح می دن که فرانسه با شما حرف بزنند...اما نیوبرانزویک که ایالت دو زبانه هست.من فقط انگلیسی شنیدم.همه انگلیسی حرف می زدن.منم ذوق زده بودم.حرف می زدم و اینور اونور می رفتم...کلا ذوق کردم خوب.توی مونترال اصلا دوست ندارم تنهایی کاری بکنم.چون حتما نیاز به فرانسه پیدا می شه کرد و کلا تعطیلم...ولی اونجا این خوبی رو داشت.کلا من از نیوبرانزویک خیلی بیشتر از کبک خوشم اومد.حالا این منم ...شاید یکی جای شلوغ رو دوست داشته باشه...من عاشق آرامشم...

سفری بود به یاد ماندنی...برخی از عکسهای مسیر رو براتون می ذارم...

سیم بی سیم

2011-08-22T20:47:00.001+04:30

نیما کنارم نشسته داره دنبال کار می گردد و من...گیجم...انگار اینجا نیستم..روزهاست اینجوری شدم.می چرخم و می بینم اما انگار نمی بینم.توی آینه رو نگاه می کنم.و خودم و نمی بینم.همان سیمای 16 ساله رو می بینم که وحشت کرده.می ترسم...بر می گردم...و اصلا درکی از زمان و مکان زندگی ام ندارم.نپرسید چرا...جوابش را نمی دانم.

چند روز پیش یه سرچی کردم دنبال علائم افسردگی...اما نخونده بستمش...دوست ندارم فکر کنم.یعنی کلا دوست دارم مغزم بره.تعطیلات...برای همین همش می پرسم نمی شه زندگی دکمه پایبرنت داشته باشه؟!!!سرم گیج می ره...نمی دونم کم خونی هست یا چیز دیگه.حتی دوست ندارم بهش فکر کنم.حتی دوست ندارم به این فکر کنم که چی شده...دلم می خواد فقط برم توی خیابان ممنوعه...برم دم اون کافی شاپ...پاییز باشه و صدای خش خش یه مشت برگ مرده رو بشنوم و لذت ببرم از آزار گوشم...و بغض کنم...شاید کمی گریه در انتهای یک عصر پر از خاک...

تمام حس من همین است.از امروز از دیروز...

حرف نمی زنم...دیگه حرف نمی زنم...حوصله حرف نیست...حوصله کار نیست.حوصله پایان نامه نیست...دلم فقط یک پل می خواهد و دیدن عبور مردم...ماشین ها...و زندگی...زندگی...

در گذشته زندگی می کنم...

همین

سیما

مونترال

آگوست 2011

پ.ن : نوشتم که بماند از حسهایم...وگرنه این دفتر خاطرات نیست

سفر

2011-08-16T17:29:00.000+04:30

رفته بودیم سفر...بله..سفری بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار بسیار زیبا

به اندازه ای منظره زیبا دیدم که احساس می کنم دیگه ذهنم توانایی جا دادن این زیبایی رو نداره.من همیشه فکر می کردم مونترال در تابستان سبز هست.الآن به این نتیجه رسیدم که چقدر مونترال دست خورده و متمدن شده.

مسیر سفر رو از این قرار بود...

مسافرت به شیوه کمپینگ خیلی حال می ده از او بیشتر این حال می ده که می آی خونه بوی دود می دی...بعد همش یاد سفری...

عکس خواهم گذاشت و توضیحاتی که باید در خصوص کمپینگ بدم.

فعلا برم وسایل رو جمع و جور کنم

سیما

امرداد 1390

آگوست 2011

درد و دلی دخترانه

2011-08-11T18:30:00.000+04:30

ما هیچ وقت با هم نرفته بودیم پارک سعدآباد...یعنی همیشه اونقدر اطراف دانشکده بودیم که هیچ وقت اون سمت ها نیافتاد مسیرمون.اما دیشب خواب می دیدم رفتیم اونجا با رزا دنبال کلاس تافل بودم و زهره و من رزا داشتیم حرف می زدیم.یه هو اون اومد...نمی دونم چرا اما هنوز بعد از دو سال عجیب در ذهنم هست حرکاتش...رزا همیشه می گه چون دوستش داشتی..فرناز رو می گم.با فرزانه.فائزه که تعطیله خداوندی است در خواب های من(البته خدا رو شکر،آدم خواب اون و ببینه باید کفاره بده – دو نقطه دی) ... تو خواب با فرناز حرف زدیم...چندین بار توی صورتش ناخن کشیدم...خونی می اومد ها...بالا آوردیم...مثل همیشه من و رزا رو زهره وقتی عصبانی می شیم...و باز...من چنگ کشیدم...

امروز صبح که بیدار شدم از خودم فقط یه سوال رو پرسیدم.کار خوبی کردم هیچ وقت سعی نکردم این چینی شکسته پیوند بخوره؟نمی دونم...از بعد از شنیدن خبر ازدواج فرناز دیگه به اینکه چرا این کار رو کرد فکر نکردم.هر کسی مسئول کارهای خودش است.من هم اشتباه کردم و جوابش این بود. اما اینکه باز اینجوری توی خوابم بیاد.برام عجیب هست.

فرناز یکی از علت های اصلی بود که من از آدم گریز شدم. از همه آدمها بدم می آد.یعنی به اون سالها که فکر می کنم می گم چرا؟؟؟

فقط همین نکته بس که 3 سال همیشه در نقش تاکسی بودم.می رفتم دم خونشون...بچه رو بر می داشتم....عصر دم خونه تحویل می دادم.کلاسی نبود که فرناز رو نبرم.جایی نبود...بقیه اش رو نمی دونم... دلیل این کارام... دوستم بود... این روزها گاهی که به نیما سخت می گیرم... سریع بدش می گم من اینجوری نبودم... نیما همیشه می گه من چقدر بدشانسم نمی شد دو سال زودتر بیام؟ خیلی وقته دوست ندارم در حق کسی خوبی کنم. محبت یعنی اجازه به اینکه خنجر تا ناکجا آباد وجودت فرو بره...

حالا...

بماند این حرفها...امروز باز یادش افتادم و مثل همیشه آخرش می گم.خودش بی لیاقت بود...

اینم از امروز صبح...سرم درد می کنه...دلم خیلی شکسته...هنوز بعد از دو سال باور نمی کنم...

سیما

امرداد 1390

آگوست 2011

مکانی مخصوص برای دلتنگی

2011-07-29T18:04:00.001+04:30

مونترال زیبای من...

مونترال با همه خوبی هایش..برای من،برای منی که شیفته مکان ها و خاطرات هستم...جایی را ندارد تا آرامش بگیرم...تا بغض کنم و دلتنگ شوم و یا شاید گریه کنم.تهران داشت...با همه بدیش...

اینجا پل عابر پیاده نداره و عجیب من نیاز به ارتفاع دارم وقتی دلم می گیرد.همون 5 دقیقه روی پل بودن برای من اندازه 10 ساعت گریه است...

مونترال کوه ندارد و هیچ کس اندازه خود من نمی دونه نشستن در ارتفاع یک کوه و خیره شدن به منظره ای در حال حرکت چه حس جالبی است...و ارتفاع باز چیزی که اینجا کم دارد.

اینروزها عجیب دلم گرفته است...

همین

سیما

تولدت مبارک بانوی مردادی من

2011-07-24T17:49:00.000+04:30

جایی جز اینجا...

چقدر دوست داشتم امروز اونجا باشم.شاید می رفتیم روی یکی از دشکچه های 1000 ساله فرحزاد یا شاید کن.

دوست داشتم بودم تا بیست و پنج سالگی ات را می دیدم.می دیدم بزرگ شده ای آنقدر که همسنم شدی باز و من هر چه تلاش کردم نتونتسم از رسیدنت جلوگیری کنم.ببینم لبخند می زنی...شاید با هم کمی بیشتر از حد معمول هم حرص خوردیم.

امروز برای همه ساکنین زمین یک روز است...برای من اما...روز تولد است...انسانی که امروز بعد از 6 سال اولین سالی است که کنارش نیستم برای جشن تولدش...!!! مرداد یعنی زهره...یعنی لبخندت.یعنی آمدنت...راستی آمدنت 1000 بار مبارک عزیزترینم!!!!

کودک درونم امروز را تعطیلی رسمی اعلام می کند(بماند که اینجا یک شنبه است) می روم می شینم یکجای خوش منظره و کل روز به تو فکر می کنم...به اینکه چقدر دوست داشتم امروز را کنارت باشم.

سیما

2 امرداد 1390

یک هفتگی مونترال

2011-07-17T16:31:00.001+04:30

7 روز پیش ساعت 6.10 از ایران به سمت قطر حرکت کردم.فرودگاه قطر کوچک...و پر ازدحام.اما هواپیمای قطر خوب بود.کلا راضی بودم.از 12.30 ساعت پرواز فکر کنم 4 ساعت تقریبا بیدار بودم.برای همین با رسیدنم به مونترال...سرحال بودم و کلی با نیما رفتیم گشتیم.نیما گواهی نامه کانادایی گرفته و کلا صفا بود دو روز اول رسیدن.گشت و گذار...مونترال پر از فستیوال...این آخر هفته هم فستیوال جاست فور لف(Just for Laugh) است و کلا ملت در سنت کترین هستن.دیروز یک بازارچه خیابانی بود و پر از جنس خوب و قیمت پایین.اما من هیچی نخریدم.کلا با نیما ایستادن برای خرید یعنی از جان سیر شدن و مضاعفا اینکه اگه نیما نباشد باید اول به اینها توضیح دهی بابا فرانسه نه...تازه من نمی دونم دیروز چرا هر چی بد اخلاق بود به پستم می خورد...

وبلاگم شده دفتر خاطرات...اونم از نوع مجازی اش...و با سانسورش..

سیما

تیر ماه 1390

آخرین های سفر 100 روزه

2011-07-07T16:28:00.000+04:30

گوشه این صفحه زده بود 100 روز که از مونترال خارج شدم.الآن 202 روز هست...روز 205 ام باز وارد مونترال می شم.چقدر زود صد روز شد...چقدر زود.اصلا باورم نمی شه به این زودی 100 روز طی شد...

اینروزها...آخرین روزهایی است که در ایرانم...در کنار هما(خواهرم)

هما و همسرش ده مرداد (2 آگوست) برای ادامه تحصیل به آمریکا می روند...رفتن با خود و برگشتن با خدا...

این پنجشنبه،آخرین پنجشنبه ای است که همه دور هم هستیم.و این روزها...آخرین های خیلی از دیدار ها...

گاهی آنقدر دل آدم می گیرد که نمی دونه چی باید بگه...همینه دیگه...زندگی قطعا همینه

سیما

تیرماه 90

دو سال گذشت...30 خرداد

2011-06-20T09:23:00.000+04:30

برای خودم که گم شدم...

امروز 30 خرداد است...برای شما یک روز و برای من...

هنوز باور نمی کنم دو سال گذشته است...هنوز امید دارم یک روز همین نزدیکی ها خبری بشود...اما...

امروز سی خرداد و من ...

آرزو کردن گناه نیست...آرزویت کردم...اما خدایی نبود تا جواب دهد...

یک دوسالانه ساده

سیما

*نمی دونم سی خرداد کجا بودین...اما من اینجا بودم...ستارخان را دیدم..اشک ریختم و دویدم و ترسیدم...و تنها بودم...تنهاااا...دقیقا مثل حس امروزی

تهران شهری برای گم و گور شدن!

2011-06-07T01:21:00.003+04:30

بالاخره بعد از مدتهای مدید دستم به قلم رفت تو این وبلاگ...علتشم مطلبی بود که مقام معظم
همسر حدود 1 ماه پیش نوشته بود تحت عنوان "دلتنگ شهری غریب ..تهران یا مونترال
فقط قبلش یک نکته تستی بگم که پس از خوندن این مطلب کسی در جواب نگه "اگه تهران خوبه چرا خودت رفتی" ...... گویی که عادت پیدا کردم به این سوال . البته براش جواب هم پیدا کردم اگر چه از تمامی معیارهای منطقی دوره اما تا چند لجظه ای سوال کننده رو گیج میکنه و
باعث می شه بحث رو عوض کنم ...چواب منم اینه که " خوب شما چرا تهران موندی؟ " ....

از بحثهای خسته کننده فلسفی در باب رفتن و موندن که بگذریم واقعیت اینه که خود رفتن هم به این سادگی ها نیست...نمونه اش کسانی که کارشون درست میشه و به مرحله خرید بلیط میرسن تازه غصه و غر غر کردن ها شورع میشه و نق زدن که چرا وضعیت اینطوره که ما باید بریم و این حرفها..... حالا از این حرفها که بگذریم می رسیم به علت این نوشته!

این سفر تقریبا تهران رو گز کردم اونچه که به ذهنم می رسه اینه که واقعا تهران جای بسیار مناسبیه برای آدمهایی که می خوان خودشون رو گم و گور کنن!ا .....توی مونترال و حتی پاریس یا یک شهروند عادی محترم هستی که یک کاری داری انجام میدی ..یا درس می خونی یا کار می کنی. سر سال هم باید فرم مالیاتی پر کنی که " من هستم" حالا یا پول بهت پس می دن یا اینکه پول باید بدی. سر ماه هم اگر موبایل داشته باشی ( که اگر نداشته باشید عجیبه) هزینه ثابت 50-60 دلاری موبایل رو باید بدی و هزار تا هزینه ثابت دیگه/........اگر نه کاری بکنی و نه فرم مالیات پر کنی احتمالا بی خانمان هستی!! این ویژگی بارز زندگی مدرن هست..یعنی همونی که بهش می گن رابطه شهروند و دولت.....اما تهران اینطوری نیست. تو تهران ادمها تو یک ابر شهر زندگی می کنند که قاعده زندگی مدرن است اما میشه در تهران بود ....و در عین حال نبود! آب هم از آب تکان نمی خورد...اساسا جمعیت زیادی در تهران همین شرایط رو دارن... تو هیچ حساب کتاب دولتی و قانونی هم محلی از اعراب ندارن... حالا شاید بگید این چه کاریه؟؟؟ مگه آدم عقلش کمه ..خوب مثل آدم کار کن و پول در بیار و حالشو ببر........این حرف کاملا درسته اما گاهی اوقات حس می کنم اینجا درسته اصل همه چیز آزاده مگر مخل نظم عمومی و غیره..اما در حقیقت اونقدر "باید های" قانونی نوشته و نانوشته زندگی زیاد هست که اگر دقیق دقت کنید متوجه می شوید که اونقدر هایی هم که فکر می کنیم آزاد نیستیم!ا....... حتی اگر تو یک مزرعه وسط کانادا هم باشی بازم کم و زیاد بایدهای زندگی مدرن از طرف قانون به شما دیکته می شه..........

تو این سفر جاههایی از تهران رو کشف کردم ( شاید بگید بچه سوسول قدم رنجه فرمودند از بالا شهر اومدن دیدن پایین شهر ...حالا هر چی دوست دارید بگید) اما بسیار تجربه جالبی بود که اگر فرصت شد بیشتر در بارس حرف می زنم..

ایام به کام

نیما

خرداد 1390

امتحان می شود...1 دو 1000000...ببخشید...امتحان نمی شود.امتحان می دهیم

2011-06-05T14:27:00.000+04:30

نشسته ام به انتظار که ای غبار بی سوار...

بله...بله

امتحان...واااای...اگه من درس بخونم به کجای این دنیا بر می خوره؟؟صندلی های کتابخونه و میزم کلا میخ داره.اما این صندلی کامپیوتر چسب..اینجا که می شینم.3 ساعت مداوم نشستم.اونجا یه ربع یه بار می ام اینجا.دیگه تصور کنید.چقدر من فعالم در درس...

شکل مسئولیت مدنی شدم.شکل تئوری های اقتصادی...ای بابا...

یه نی نی هست تو خاندان بزرگ نیما اینا.اسمش هست سارینا.اون همش می گه ای بابا...این ای بابا من هم از اونه...ای بابا...

دیگه اینکه نیما الٱن 2 هفته است رفته اون سر دنیا...بله بله...اون سر دنیا...همونجایی که آهو خونه داره...

منم اینجام...احتمالا در تیر ما هم می رویم و با پرواز قطر می رویم.ببینم چه جوریه.تست پرواز می کنیم.

و اینکه...همین...و باز همین

سیما

خرداد 1390

*ملت می رن کانادا کم می نویسن ما می آیم ایران نمی نویسیم...بله ف.ل.ی.ت.ر هوا نصب شده روی اینترنت ما..(نصب؟یا نسب؟؟؟؟)

**همه از اینجا می روند.ویزای آمریکا...خوب به خدا

روز به روز همراه زندگی

2011-05-16T20:29:00.000+04:30

میان هزاران کار خوب...گاهی درگیر پست ترینشان می شوی...این است ماجرای عصرهای دلگیر و ظهرهای گرم...

خدا رو شکر این درگیری ها پایان می یابد...خدا رو شکر

سیما

اردیبهشت 1390

روز به روز دیدارمان نزدیک می شود

2011-05-08T10:39:00.001+04:30

سه شنبه دیدار هم می رسد...مطمئن باش...

چهارشنبه صبح نیما ایران را به مقصد مونترال ترک می کند...و باز این ما

اینروزها همه...بدون استثنا همه...همه دارند می روند.عزیزترین انسانهای زندگی من.یکی برای آمریکا دو پذیرش دارد و راهی قبرس برای گرفتن ویزا...دیگری در حالی که در بهترین دانشگاه ایران مشغول بوده...در پی گرفتن پذیرش از آن سو...

اینروزها...فقط یک سوال را تکرار می کنم...آیا ارزش دارد تمام کردن این خطوط نانوشته.یا باید شروع کنم.از ب بسم الله...ترسی ندارم.از شروع هرگز ترسی نداشتم.شروع یعنی هنوز زنده ای...اما از گنجشک بودن...چرا می ترسم...

به امید روزهای روشن

برای دل همه مهاجران دعا می کنم.برای دل دخترکانی که همسرانشان منتظر رسیدن پی آر هستند و برای دستان زوجینی که پرونده هایشان نمی دانم به چه سرنوشتی در دمشق دچار شده است.چقدر اینروزها دلم پیش آنهاست.یاد لحظاتی می افتم که خودم هر چند دقیقه ای میل چک می کردم.به پستچی منطقه زنگ زدم.بلکه خبری بیاید...سخت است و سخت تر از این انتظار بلاتکلیفی است...اما تکلیف شما روشن است.شروع کن...10000 کتاب زبان است که باید بخوانی...شروع کن...می دانم اشتباه من را می کنی در نهایت...اما باور کن...اگر زبانت را تقویت نکنی ....روزی می رسد که اینجا را ترجیح می دادی...پس بسم الله...

دنبال معلم زبان خصوصی خوب می گردم...اما باز ...

این روزها...می گذرد...

همین و بس

سیما

اردیبهشت 1390

دلتنگ شهری غریب...تهران یا مونترال

2011-05-05T08:40:00.001+04:30

چقدر دلم برای همون اتاق 40 متری تنگ شده.برای تو و خودم.برای چیزی که اسمش خونه بود.اما...

اینجا هر روز بیشتر از دیروز حالم می گیردوفقط کاش این امتحان ها تمام شود و من خلاص و رها شم.اصلا برای نوشتن پایان نامه اینجا نخواهم ماند.باید فرار کنم.دقیقا حسم حس فرار شده

از ترافیک سرسام آور.از بددهنی مردم(دیروز یک آقای بی شخصیت اندر خیابان به من می گه یابو.فرض کن.نمی گم چرا...چون اگه بگم دیگه احتمالا همین الآن چمدون می دید دستم)

این روزها می گذره.واقعا زندگی در شهری که زبونت رو نمی فهمن خیلی راحت تر از زندگی در اینجاست.دقیقا این حس رو دارم می کنم.

نیما عزیزم، پاهاش بخیه خورده.عزیزکم...دردی کشید که نگو.دوست ندارم راجب به این هم توضیح بدهم چون خاطرات زیبا رو باید نوشت.اما فقط بگم که اینقدر مامانش این قضیه رو گفت که الآن احساس می کنم نیما داشته خودش رو لوس می کرده و واقعا چیزی نبوده.چرا برخی از ما آدمها سعی می کنیم همه جا باشیم.در حالی که بودن سر جای خودمون قشنگترین مکان هست؟!

اینم از خاطرات سفر ایران...نیما 4شنبه هفته دیگه.یعنی 11 می 2011 برمیگردد.و من هنوز بلیط ندارم.هنوز با استادها حرف نزدم.هنوز خیلی چیزها دارم برای درست کردم. نوشتن و همه چیز...اما حسم...دلم مک گیل را می خواهد.دلم 2^nd cup می خواهم.دلم تهران نمی خواد.هرچند دلم مامان بابا رو می خواد....و کمی از دوستان رو البته!

این از غرغر...کارم تموم شد...برم به درس برسم

همین و همین و همین

سیما

اردیبهشت 1390

ایران...حسی ناگوار

2011-04-12T21:56:00.001+04:30

اینجا ایران است...

من در صدمین روز به ایران برگشتم...حالا...حس این است...نه اینجا خانه من نیست...حس اینکه خوب می رم...

واسم مهم هست.اینکه طرف بد رانندگی می کنه.حالش رو می گرم.توی ترافیک با خودم بلند بلند حرف می زنم.آهسته می شینم و فکر می کنم چقدر زندگی یکی بدو می کنه...بغض گلوم و می گیره و ...نه فکر نکن خبری هست...

تولد بیست و پنج سالگی رو اینجا بودم...عارفه بود...زهرا بود...آغوش مامان و بابا بود...همه چیز بود...اما نیما...نیما هم بود...اما بین خودمون بمونه...ما زن ها ظاهرا هیچ وقت نمی تونیم ...بی خیال!!!اینجا حوصله غر زدم دیگه ندارم!!!

امروز توی راه به سمت دانشکده اون سر دنیایی با خدا حرف می زدم...بلند بلند...این یک قسمت از حرفهای من است.

خدایا ببخشید که هیچ وقت اونقدر بنده خوبی نبودم که یکی عاشقم بشه.یا حتی اونقدر بزرگ نبودم که آدم خوبی باشم که بندگی که جای خود داره.حالا یه سوال بندگی مهم تره یا آدم بودن؟اینکه تو راضی باشی؟یا اینکه خلقت راضی باشن...نه اصلا مگه فرقی هم می کنه...اگه نه...پس خوب نبودم.همیشه فکر می کردم زیادم...اما دیدم کم هستم اونقدر که خودم ،خودم رو کم می آرم.

خدایا ببخشید که آنقدر جذاب نبودم که معنای جذب را درک کنم.خدایا ببخش که همیشه یک نفر کنار این خیالهای گاه و بیگاه بود و...

خیلی رو به راه نیستم...همه می رن خارج غم غربت می گیرن من اینجا وسط این شهر شلوغ و پلوغ غم غربت روی سینه هام داره سنگینی می کنه.کلا همه روابط زندگی من با هم نسبت عکس دارن...!!!

روزگارتان طلایی

سیما

از اونجا تا اینجا

2011-03-31T06:06:00.000+04:30

دکمه پاز خورده بود انگار تو زندگیم.تهران هنوز همان تهران است و من در حال زندگی...آره بابا...اینجا هیچ خبری نیست...!!!

دلم برای این شهر می سوزه.برای این همه امکانات که نابود می شه...و خیلی چیزهای دیگه...

دیروز دو بار نزدیک بود برم زیر ماشین...از روی خط عابر پیاده که رد می شدم...به یاد مونترال اصلا نمی ایستادم...فرض کن...ماشینه داشت لهم می کرد...اینم از روزگار قر و قاطی ما...

سیما

فروردین 1390

سلام ايران...سلام تهران

2011-03-28T02:40:00.000+04:30

به دبیت کارت فکر نکن...به اقتصاد نوین فکر کن...به اینکه فردا صبح میشه از نظر ذهنی ساعت 12 شبت...به همه چیز فکر کن...به همه کس...و فکر کن چقدر زود در صد روزگی به ایران برگشتی...و لبخند بزن.سلام تهران...سلام ایران

مونترال برفی

2011-03-24T18:37:00.001+04:30

آدمیزاد است و حسهای مختلفش نه؟(اومدم بگم غر و قاتی...دیدم دیکتش سخته.بعد دیدم بنویسم...حالا یا درست یا غلط)

مونترال شهر خوبیه...خیلی خوب شاید ...تقریبا این چیزی که من با گوگل مپ عزیزم دیدم.از ونکووری که من دوست دارم خیلی متمدن تر هست..اما...!!!

بد جوری این روزها دلم می خواد بکنم.شاید این عادت زشت از زمانی درست شده که کندم و اومدم...کجا؟اینجا....آره دیگه...اومدم اینجا...!!!

روزهای مونترال...

الآن باز داره برف می آد...یعنی اومده و نشسته.غصه خوردم خوب.دلم هوا بهاری خواست خوب!!!

سیما

فروردین 1390

اقوام جاناتان به مونترال بر می گردند

2011-03-22T20:01:00.001+04:30

اینجا مونترال است...سال یکهزار و سیصد و نود

به به ...چه هوایی

دیشب برف می اومد...امروز آفتاب است و منم خوبم...شما خوبید؟سال نو خوب بود؟

یکی از چیزهایی که در هر ساعت از روز توجه شما را جذب می کنه(البته در بدو ورود)صدای آژیر آمبولانس و آتش نشانی است...یعنی روانی می شید.اول ها من سه متر می پریدم از جام...کافی بود توی خیابون یه ماشینی باشه...اینا دست و می ذارن روی بوق که حالا بوق نزن کی بوق بزن...من که یه بار تا مرز سکته رفتم.بعدها عادت کردم.مثل صدای بوق تاکسی های تهران برام عادی شده بود.

با گرمتر شدن هوا...اینجا پر از مرغ دریایی شده...حس ساحل بهتون دست می ده...تو تهران کبوتر بود.اینجا مرغ دریایی...بین ساختمانهای بلند و پرواز این موجودات دوست داشتنی...کلا لذت بخشه...من که دوست دارم...یاد جاناتان می افتم...

هوا داره خوب می شه...دیگه بدون کلاه می رویم بیرون و...کلی راه می رویم و مونترویال رو می بینیم و لذت می بریم...هوا عالیه...باز هم اعلام می کنم.دوستان عزیز اگه قصد دارید به مونترال سفر کنید.سعی کنید حتما بعد از فوریه بیاد...و اگر امکان دارید...دقیقا از نیمه مارچ به بعد بیاید...!!!تا لذت ببرید...اینجا تازه داره قشنگ می شه که من در فکر برگشتم به ایران...برای اتمام فوق لیسانس...اینم از ما...

روزگارتان آفتابی و بهاری و زیبا

سیما

فروردین 1390

سال نو مبارک

2011-03-20T18:50:00.000+03:30

بهار زندگیتان همیشه سرسبز و سال 1390 بر شما مبارک

روزهای شاد و لحظات پر از انرژی داشته باشید

عید آمد و عید آمد...

2011-03-19T19:28:00.001+03:30

آروزهای من برای سال دیگه

1.سلامتی همراه زندگی

2.لاغری یه صحنه از زندگی

3.شادی زمینه زندگی

همین دیگه...ببین چه بچه خوبیم؟!!!

می بینی؟!

سیما

وای از خرج و مخارج

2011-03-17T19:43:00.000+03:30

این پول بی زبان در این مملکت چرا اینجوری خرج می شود...؟؟؟

هنوز وسط ماه هستیم و کردیت کارت ما همچینی حالش خرابه...

جهت خنده عرض کردم...

خوش باشید

سیما

آخیششششش....

2011-03-16T02:11:00.003+03:30

بالاخره با کمک در و همسایه و همیاری والدین و بچه خاله ها و کلا جمیع مسلمان...بنده فرم های دانشگاه بریتش کلمبیا رو پر کرده و امروز submit نمودم تا ببینم آیا خداوند برای ما ادامه تحصیل در رشته اقتصاد را مقدر می داند یا خیر...

امروز با خبر فوت خاله پدر نیما روز را آغاز کردیم.سپس ایمیل دریافتی از جانب شرکت fedex مبنی بر deliver شدن لپ تاپ خریداری شده برای خان داداش ما را کمی خوشحال کرد اما در فاصله کمتر از نیم ساعت استرس بر ما مستولی شد.لپ تاپ 2500 دلاری معلوم نبود کجا deliver شده.به fedex زنگ می زنم یارو می گه ادرس اینه می گم بله...می گه...خوب من با carrier صحبت می کنیم ببینم کجا و به کی تحویل نموده است و سپس با ما تماس می گیرند.من که داشتم دیونه می شدم.نیما هم در این فاصله به دفترش که آدرس انجا را داده بودیم رفت . و به دانشکده های اطراف و ساختمان ها هم سری زد...خبری نبود...در تماس دوم جناب آقای کارمند محترم فیدیکس اعلام کردن.4 ساعت process اینکه ببین کجا deliver شده طول می کشه...دیگه من داشتم خل می شدم که نیما زنگ زد و گفت باهاش تماس گرفتن و گفتن در یه ساختمان پرت تحویل دادن. دلیلشون هم اینه که اینجا دیگه شخصی دریافت نمی کنن.(آخه یکی نیست بگه آدم های ناحسابی اولا در اون ساختمان دفتر نیما هست. غلط می کنید دریافت نمی کنید. دوما اگه آدرس و عوض می کنید یه notification واسه آدم بدید...نه اینکه تحویل داده شد به دانیل...)خلاصه...لپ تاپ که به خانه رسید من سکته رو کرده بود. هرچند هیچ اتفاقی نمی افتاد و نهایتا خسارت پرداخت می کردند اما من مردم و زنده شدم...چون اگه به زمان برگشت من به ایران نرسه دیگه خیلی ضایع بود...و اون وقت من برای چی اصلا خریدم...

الآن در مک گیل عزیزم...فرم ها submit کرده و با خیال راحت به خیابان شربروک نگاه می کنم...گاهی هم به نیما که داره پایان نامه می نویسه ...و کلا آروم هستم...هرچند هنوز در خونم کمی استرس مضاعف موجود است...

روزگارتان سلامت...

سیما

اسفند 1389

*از امروز به بعد رسما تعطیلات من آغاز می شه.هرچند می خوام یه سری از کارهای یونی رو انجام بدم...اما آهسته آهسته

** این اسپریت حراجه...هیچ کس با من نمی آد خرید...بی ادبااااااا

***در ضمن واسه عیدی برای نیما دو عدد ادکلن خریدمburberrylondon و locoste pour homme...خودم عاشقشون شدم..از اینترنت هم خریدم.

بسیار هم راضی هستم.به موقع اومد و سرویس دهی عالی داشت.اصل هم بود...مطمئن نیستم،اما هم موندگاره.

هم بوش همون یکی هست که تست کرده بودمhttp://www.fragrancegarage.ca

نکات فرا آموزشی

2011-03-13T22:04:00.000+03:30

نکات آموزشی:

1.سر امتحان تافل به ساعت توجه کنید

2.برای سبزه عید ماش سبز نکنید...(یه چیز بد قواره ای می شه که نگو و نپرس)

3.سعی کنید برنامه سفرتون به کانادا را جوری تنظیم کنید که از اپریل در این کشور باشید تا از مناظر زیبا استفاده کنید.باورتون نمی شه چقدر قشنگ می شه(الآن من دیدم؟نههههه...اما خوب الآن اینجا دقیقا همون موقعی است که من عاشقش هستم.بارونن...یه خورده سوز...واااای که چه حالی می ده این هوا به من...)

4.وقتی امتحانات را خراب می کنید...بهش فکر نکنید.در غیر این صورت مثل من موهایتان به مدت 3 روز شاخ می شود.

5.از زندگی لذت ببرید.شاید فردا نباشه که این حال رو بهتون بده.

6.عاشق باشید...عاشق هر چیزی که دوست دارید...چه هوا،چه انسان،چه یه عروسک

7.با عشق ابراز وجود کنید...نه با صدا

8.روزهای آخر سال شمسی را دوست داشته باشد...چون وقتی به سال میلادی نگاه می کنید...درک می کنید چه معنایی داره روزهای سال شمسی...و شما با آن معنا اخت گرفته اید...

9.اگر می توانید یک شب خودتان را جای حاجی فیروز بگذارید و دایره دنبک بزنید...حالتان را جا می آورد

10.شیک بودن...با کلاس بودن...منافاتی با این نداره که وسط خیابون قر بدید...این نکته خیلی مهم است...من باورش دارم...

همین فعلا...

روزگارتان طلایی...

سیما

اسفند 1389

*به ایرانی بودنتان افتخار کنید.شاید ایران امروز یه موجود مزخرف درسطح جامعه بین المللی باشه...اما همون موجود مزخرف ریشه های شما رو درون خودش داره.اگه به ایرانی ها فحش بدهید.اگر انکار کنید.به نوعی به خودتون بر می گرده...شاید ایرانی بودن به نظر خیلی ها قابل افتخار نباشه...اما فراموش نکنید.اگر به خودتون بی احترامی کنید بی احترامی می بینید(اشاره به سفر غیر قابل فهم سوریه و رفتار مردم و....)

** وقتی می بینیم به ایرانی ها فحش می ده...فقط لبخند می زنم...یادش بخیر...ما اونجا کتک خوردیم...حرص خوردیم.خون خوردیم...هنوز هم دوستش داریم...هنوز هم خانه ما هست.اما...اما...اما...

مهاجری...یا مسافر؟

2011-03-09T23:20:00.001+03:30

آیا من مهاجرم؟

دقیقه ای نه اما ساعتی سه بار این سوال رو از خودم می پرسم...روبه روی آینه...در خیابون...سر کوچه ...تو صف دستشویی(خونه ما یه دستشویی ...روشووییی...و کلا یه چیز داره...خوب صف تولید می شه)خلاصه...می پرسم دیگه...

جوابش بسته به حال داره...

آره...

نه...

نمی دونم...

می شه...

نمی شه...

می ره...و نمی ره...حالا ببینم...واه واه...خاک تو سرت و بگیر ببر...

اما یه حقیقت است...اینکه این سیما چه مهاجر باشه...چه نباشه...چه پرین معاب باشه و خودش کفشش رو درست کنه برای زندگی خوب و چه بشه مثل اون دختر خپله که یه دونه گرگ و کرده بود سگ خونگیش...اسمش چی بود..لوسین؟؟؟همون سیماست که در سن 24 سالگی...وسط بزرگراه همت کنار اتوبان زد کنار رو رفت روی سقف ماشین....حال...چه اینجایی...چه اونجایی...فرقی نکرده...هرچند سعی خودش و کرد...اما دید زندگی ارزشش رو نداره...

حالا به بهار سال 1389 فکر می کنه و ساعت 4 بعد از ظهر جمعه خردادی...به به...چقدر اراجیف گفتن لذت بخشه...!!!به به

سیما

اسفند 1389

*دو روز تا تافل...از همین الآن اعلام کنم.اصلا فکر نکنید قرار نمره ای مقبول دریافت شود...فکرتون رو عوض کنید...اعتماد بنفسم زیر خط فقره...بد فورم

سم...به فتح سین...سم به کسر سین...سیم به سکون زندگی

2011-03-09T03:34:00.000+03:30

آیا من از ایران بدم می آید؟؟؟

آیا من به کانادا علاقه مندم...

آیا خدا کانادا را آفرید تا من از ایران زده شوم...

آیا من دوست دارم بگم I love Canada جا اینکه از ایران صحبت کنم؟؟؟آیا اینجا خونه من است؟؟؟

آیا...

چقدر سوال داری دختر...خفه...دور بزن...بیاست...فکر کن به ساعت 4 بعدازظهرها و یک ساعت قبل و بعدش رو به یاد بسپار...همینه دیگه!!!

...

یاد حرف دوست وبلاگی افتادم...یادم نیست کدوم وبلاگ برای همین می نویسم بلاگی...که زمانی که وارد تورنتو شده بود می گفت اوایل از ایرانی ها فرار می کردم...اما بعدها فقط اطرافم ایرانی ها بودن...!!!دلایلش با اینکه اون زمان ایران بودم چقدر برایم واضح بود...و یاد حرفهای پدر می افتم...می ایستم و منظورم را واضحتر برای خودم بیان می کنم...آها...حالا که منظورت اینه...باشه!!!خودم رو قبول می کنم...و ...

یادش بخیر...دشت کویر...یادش بخیر جندق...یادش بخیر کوهرنگ...لبخند می زنم...و هنوز ایستاده ام...دنده یک(من هنوز در حد همون دوردونه هستم)و پدال کلاژ رو شل می کنم و گاز و حرکت...!!!

مونترال..برف...!!!سرما...ایران...عشق...درد...رنج...عشق!!!

اینم از این...

دلم توت فرنگی خواست و سیب و آناناس و خیار و سبزی (اونم از نوع باغچه پایین که من فقط وقتی مامان خونه نبود آبش می دادم) ...از اون گوجه ریزهای باغچه هم باشه بد نیست...نه اصلا دلم شمال اردیبهشت 1389 رو کرد...دلم هوای شیرین رو کرد...دلم ضعف رفت واسه خنده زهره...وای تا خنده ملیح رزا هست مگه می شه چیز خواست...یا بینگالای عارفه...دوردونه و زهرا...بسه دیگه...گذشته رو ببوس و کناری نذار...باور کن...کنار بذاری می زنم در گوشت...همینه که آدم شدی...بسه..حالا بشین...این دو تا لغت دیگه رو هم یاد بگیر...بعد برو خونه...خورشت کرفس داری...چشماشم الآن برق زد...غذا!

خونه...

و عشق...چیزی که هیچ وقت کم نداشتم...هرچند شاید کمرنگ...هر چند شاید یواشکی.اما بوده...همین بس است برای یک عمر لبخند و زندگی...بی خیال صورت پر از اشک و پر از یاد...مهم تویی که اینجایی...رو به روی من در حال فکر...عشقی و همیشه بوده ای بدون اینکه بدانی و بدون اینکه بدونم...همین تو...

و..من الآن در کتابخانه مک گیل نیستم...یه خورده اونور ترم...آها...الآن دیگه خود کولکچالم..نشستم بالای اون سنگ...و دارم نگاه می کنم...اینجا کجاست؟؟؟آها...اینجا بالاپشت بوم بابلسر است...اااا نه اینجا سرکویره...واااای نه...اینجا مهمانسرای جهانگردی نائینه...چرا اشتباه می گی.اینجا خونه مادربزرگی شیرازه...بچه چشمات و باز کن...اینجا کوهرنگه...نه بابا اینجا دریاچه زاینده روده...چرا اشتباه می کنی اینجا لندن...واااای باز که حواست نیست...اینجا مک گیل هست و نیست...هر چه هست...تویی...!!!

سیما از نوع خسته و دیوانه و کمی خوشحال و دمق و.....صفاتش رو خودتون بذارید...من برم خونه که برنج ندارم واسه خورشتم...آخ جوووون غذا

سیما...

سیما تو.....

اسفند 1389

*دیوانگی...قهوه هم آدم و دیونه می کنه؟؟؟نمی کنه؟؟؟چه می کنه این بازیکن!!!ااااااااااااااااااااااا

همین است که دوست دارم بشینم و بنویسم در یک بعدازظهر سه شنبه مثل سه شنبه جمشیدیه یا جاده امامزاده داود و اون قلیون سیبی که دونفری نبود و 10 نفری رو پژمرده کرد...ووووای چقدر حرف دارم...برم یه جیغی بزنم و بیام!!!

سبزه هفت سین

2011-03-07T20:06:00.000+03:30

یه جا می خونم سبزه.می پرم می رم ببینم سبزم در چه حاله.دستمال روش خیس.خوب خیالم راحت می شه.می شینم سره جام.اولین عیده که خونه خودم هستم.سمنو ندارم.درست هم نمی کنم.بزار ببینم چه سین هایی سر سفره من هست...

1.سبزه

2.سنبل

3.سیب

4.سکه

5.سرکه

6.سماق

7.سیر

خوبه دیگه...تازه ما 8 تا سین داریم.منم سر سفره نشستم خوب...سیما....

این روزها خیلی شاد نمی زنم...خبر بدی شنیدم...حالا نه می تونم زنگ بزنم.نه می تونم از فکرش بیام بیرون.جدا ادمهایی که این جا زندگی می کنن دستشون از دنیا ایران خیلی کوتاهه...

سیما

اسفند 1389

مونترال(قسمت دوم و آخر)

2011-03-06T22:08:00.002+03:30

از فرودگاه که در اومدیم.رفتیم خونه خاله خانوم که در جزیره راهبه هاست ،اون شب یه مهمونی ایرانی بود در دانتون و رفتیم خاله رو برداشتیم .اومدیم خونه(همین اتاق کوچلو و پر از عشق) .من سرما خوردگی بدی داشتم.تمام راه صدام گرفته بود و دماغم کیپ و کلا داغون رسیده بودم. و نیما عزیزتر از جانم برام سوپ درست کرده بود در آرام پز یعنی خونه بوی سوپی می داد که نگو.من با اینکه گشنه بودم اما به دلیل هیجان و خستگی خیلی کم خوردم...و با یه دوش سرسری رفتیم خوابیدم...ساعت 2 صبح اما باز بیدار گشتم.زیرا دچار جت لگ بودم و جای شما خالی...نیما رو دیوانه کردم.ساعت 2 صبح سوپ خوردم.اینور اونور کردم...به مامان اینا زنگ زدم.ساعت 5 صبح...5 خوابیدم تا 9 صبح...صبحانه عاشقانه ای خوردیم و اولین قدم رفتن برای خرید کاپشن و کفش که اصلی ترین نیازهای ورود به سرزمین سرد بود(من شنبه رسیدم و شنبه نمی شد رفت سراغ کارهای اداری...)

خیابان saint Catherine واااای اینقدر حال کردم با این خیابون...و اینجا اولین مکانی بود که با یک نفر انگلیسی حرف زدم و اون کلا من و به هیچ حساب کرد...یعنی هیچااااا...و فهمیدم مونترال یعنی فرانسه نیاز داری.به هر حال،روز اول من کفش خریدم و کفشی دوست داشتنی...و کاپشن نیما رو دو در زده بودم و کلی حال و صفا بود...چون قرار بود در ابتدا 10 روزه برگردیم.برای خرید کاپشن عجله نداشتم گرچه در هفته بعدش خریدم از north face.

در مونترال جای دیدنی زیاد هست.از مونترویالگرفته تا کلیساهای دوست داشتنی...اما راستش من مونت رویال با اینکه تا خونه ما 10 دقیقه هم نیست 4-5 بار بیشتر نرفتم...اولدپرت هم یک بار اول ژانویه رفتم...و کلیسا معروف مونترال رو هم هنوز ندیدم.اما در این دو ماه...اطراف مونترال و خیابان saint Catherine رو استاد کردم.دقیقه می دونم همه چیز چی به چی هست...البته بدلیل سرما و سرمایی بودن این جانب...ترجیحا بهتر من بیرون نرم...راستش کبک سیتی هم رفتم...در سردترین روز زمستان امسال...اصلا بهم خوش نگذشت.خواستین برین لطفا شما در تابستان برید.

من در مونترال حس خانه ندارم.این بدترین حس است.از ابتدایی که اومدم،در فکر رفتن به ونکور یا شهر دیگری بودم.چون اولا اینجا فرانسوی است و من کمی بسیار در ذوقم خورد.و دیگر اینکه من شهرهای انگلیسی زبان را ترجیح می دهم...و دیگر اینکه ونکور را برای دانشگاه رفتن انتخاب کرده ام(حالا اونا من و انتخاب نکردن ها...من انتخاب کردم)

مونترال برای دانشجویانی که مک گیل دوست هستند بسیار خوب است.اگر کونکوردیا را دوست دارند خوب است...اما برای اینکه زندگیت را اینجا پایه بگذاری نه.من حس خوبی ندارم...راستش ترجیح می دهم جایی باشد که ایرانی کمتری باشد،نه چون می گم ایرانی ها بد هستن.اصلا...اتفاقا بزرگترین لطف خدا به من حضور خاله هایم در مونترال و اوتاوا بود که بزرگترین حس مونترال است.منظور از ایرانی منظور من فضا برای قبول شدن در جامعه است که اگر در مونترال بمانم حداقل با چیزی که من دیده ام غیر قابل دسترس است.دلیلش زبان است،و اینکه آیا فرزندی اگر قرار باشد داشته باشم اینجا فرانسه خواهد خواند و خدای من پل ارتباطی من با او...حتی اگر فرانسه یاد بگیرم و خیلی چیزهای دیگه...باز هم چندین قدم عقب هستم و حس خوبی نیست کلا و مضاعف بر این علت که من دوست دارم در شهر انگلیسی زبان زندگی کنم...حالا چون ندیدم این حس رو شاید داشته باشم...

در کل مونترال شهر دانشجویی است.هزینه زندگی نسبت به بقیه شهرهایی که من در خصوص اونا خوندم خیلی کمتر است.با درآمد پایین هم زندگی خوبی خواهید داشت.نمونه اش دوستان نیما که با بورس 1800 در ماه زندگی کاملا اوکیی رو دارن.(البته کارهای جانبی رو هم در دست می گیرن.تی ای می شن و این صحبتها)

و این است داستان ورود من به مونترال...تا دو هفته دیگه به ایران بر می گردم.برای تمام کردن فوق لیسانس عزیز و در اواخر جولای و یا اوایل اگوست باز به مونترال یا در صورت درست شدن کارها ونکور سفر خواهم کرد و این بار خانه ای خواهم ساخت از نو...اگر مونترالی شویم اینجا موقتی است و اگر ونکوری شویم که وضع فرق می کند و کلا مهاجر شهر به شهر می شویم...

در کل فعلا شدیدا خوشبین هستم.برای کار و زندگی...ولی نکته ای که همین امروز در بلاگ نیلوفر و بودنش خوندم که واقعا در خصوص منم صادق بود.از ایران که اومدم فکر می کردم فرق می کنم...دیگه اون سیما قبلی نیستم.اما این روزها بهم ثابت کرده همون سیما هستم...همون دختر بچه شیطون...و آری...اینجا مونترال است و هوا کمی و کمی بیشتر از کمی سردتر از ایران...

اینم قسمت آخر سفرنامه مونترال من...چیزی به ذهنم نمیرسه که باید می گفتم و نگفتم...!!!خیلی طولانی شد...می دونم سخته خوندنش...

سیما

اسفند 1389

اصلاحیه واجب واجب:کبک سیتی واسه سرما خوش نگذشت ها...و گرنه کنار دوست جوووانم(آوی و صادق)خیلی خوش گذشت...بگم اینو!!!الآن خوندم خجالت کشیدم این حرف و زدم

بهار

2011-03-05T23:57:00.000+03:30

و صدای پای بهار...

مونترال بارانی است...هوا بسیار بسیار دلپذیر است...اینجا حس بهار است.هر چند در فاصله کمتر از 1 روز با هوای منفی صفر مهمان خانه هایمان می شود.اما همین حس کوچک بهار برایم کافی است...سبزه سبز می کنیم.

بهار

سیما اسفند 1389

افکار پراکنده...سیمانوشت

2011-03-03T21:24:00.001+03:30

دارم داریوش گوش می دم...واااای که چقدر آهنگ های داریوش در همه حال به من یکی حال می ده...از جاده الموت و اون خرداد درد آور بگیر و زمزمه با زهره...تا الآن وسط مونترال...همیشه معنی می ده...!!!چرا؟؟؟ما ایرانی ها...چرا همه آهنگهامون به همه موارد زندگیمون ربط داره؟؟؟

باید کم کمک آماده بشم برای رفتن به ایران...اگه بگم یه ذره هم دلم نمی خواد برم باور می کنید.یعنی اگه نیما وایسه بگه نرو...مطمئن هستم نمی رم...چرا باید برم؟؟؟باید برم دانشگاهی که از موی سرم تا کفش پام مورد داره...دانشگاهی که برای ورود به اون باید از 1000 در امنیتی بگذرم و هزاران چیز دیگه.اونوقت اینجا...چرا باید برم؟

من خودم دانشگاه علامه رو انتخاب کردم برای ارشد...چون بودن سر کلاس دکتر بابایی برام بهترین و بزرگترین ارزو بود.اما الآن با دیدن این فضا...با رفتن دکتر از دانشگاه می گم آیا ارزشش رو داشت؟؟؟شاید نه...شاید آره...

زبانم خیلی وضعش خراب است...در وهله اول اعتماد به نفسم وضعش خراب خرابه...یعنی در حد ضایع...!!!

باید برگردم ایران...می ترسم...نه چون اونجا یه جوری هست.من از اون یه جوری اومدم.مشکلم با حسی است که زمان کندن باز سراغم می آد.این دفعه برای ده روز اومدم و 3 ماه موندم.اما دفعه بعد می دانم برای چه مدت می آم...و بعدش می دونم اینجا چیه...اونجا چیه...می ترسم می ترسم...!!!می خواید بگید چه لوس ...بگید...مشکلی نیست.

خونه مثل دسته گل شده...دیگه سبزه داره سبز می شه...بهار داره می آد.هرچند اینجا منفی 14 است و درجه دمایی که حس می کنید منفی 22 است به دلیل باد..اما بهار داره می آد...

شاید هفته بعد از تافل با نیما بریم تورنتو...اگه خدا بخواد...ذوق دارم...البته فعلا بودجه بندی باید بکنیم اگه پولی در دست و بالمان بود...

همین روزهای آفتابی...و سرد رو عشق است

سیما

اسفند 1389

خونه تکونی...بپا زیاد نتکونی

2011-03-02T19:10:00.000+03:30

دیروز مثل یه دختر خوب،خونه تکونی کردم.البته خونه خیلی کثیف نبود.اما به هر حال باید این کار رو می کردم.از کمد کوچکمان گرفته تا تمامی کابینت ها.یخچال موند ولی دیگه ساعت 7 شب شد و من اصلا انرژی نداشتم...از دیشب اما یه سرد دردی گرفتم که نگو و نپرس.

برای 11 مارچ تافل ثبت نام کردم.اما اصلا نمی خونم.از خودم لجم می گیره.باید از یه جایی شروع کنم.اما خدایی کجا؟؟؟دیگه 9 روز این حرفها رو نداره.

نیما را نگاه می کنم.چطور باز برم از پیشیش اما باید برم.برای رفتن هم آماده می شوم.به زودی زود!!!چقدر دلم گرفت...

خونه تمیزه...سرم گیج میج می ره...وگرنه همه چیز عالیه...

روزهای خوبی داشته باشید

سیما

اسفند 1389

brothers and sisters

2011-03-01T00:41:00.000+03:30

زمانی که غصه می خوری...چرا همه چیز غمگین است؟

رابرت می میره و تو در اوج یک لحظه عاشقانه در صحنه آخر سیزن 4 brothers & sisters می مونی...و کیتی...خدای من...دلم داره تیکه تیکه می شه...!!!گناه دارم خوب...

سیما

اسفند 1389

فرشته های آسمانی

2011-02-28T19:58:00.002+03:30

فرشته ها چقدر زود پر می کشن...

13 خرداد بود که تلفن زنگ زد.صدای هما می لرزید.تصادف...خدای من...وقتی صدای گریه هما رو شنیدم.یخ کردم.شاید اولین دفعه ای بود که حس کردم چقدر به خواهرم نزدیک هستم.حاضر بودم همه چیز رو رها کنم و برم پیشیش.تصادف در جاده نائین و فرشته رو برده بودن اصفهان.فرشته یکی از پاکترین انسان هایی بود که دیده بودم.خواهر شوهر خواهرم بود و برام عجیب بود چرا اینقدر دوستش داشتم.هما هم دوستش داشت.همه دوستش داشتیم.ماه بود و بزرگ...خیلی بزرگ...

هما بهم می گفت سیما دعا کن،فرشته حالش خیلی بد بود...دو روز بعدش هما و مهدی اومدن تهران...فرشته اصفهان بستری بود.نمی شد اوردش تهران.مهدی له بود...هیچ وقت اون نگاه رو یادم نمی ره...راننده مهدی بود...راننده ماشینی که همه از توش سالم در اومدن و فقط فرشته...هما سعی می کرد همه رو آروم کنه.چقدر این دختر بزرگ و فهمیده است.شاید اونجا اولین باری بود که بزرگیش رو درک کردم...

فرشته تا شب 25 خرداد در بیمارستانی در اصفهان بود...هیچ وقت نخواستم بدونم اسم بیمارستان چیه...نمی دونم چرا...اما نپرسیدم.روز 26 خرداد 1388 وقتی از دانشکده برگشتم...چشمام مامان قرمز بود...روی زمین ولو شدم و فقط زار زدم...برای دل پاکش برای سعید کوچلوش برای دل مهدی و برای تنهایی شوهرش...اما حقیقتش برای مادرش بود...همه این زخم کم و زیاد براشون ترمیم می شد...اما مامانش...نه...مگه می شه بچه رو فراموش کرد...اونم بچه ای که 32 سال زحمتش و کشیدی...یاد عید افتادم و کمر درد فرشته خانوم...تازه یه ماه بود کمر دردش خوب شده بود و این سفر رو رفته بود...یا عید دیدنی که روی زمین بود و مامانش مثل پروانه دورش می چرخید افتادم...خدایا...از خدا بارها پرسیدم چرا...

27 اوردنش تهران.قطعه 225 همیشه یادم می مونه...همیشه...چشمهای مهدی...چشمهای سعید که دور بود.حتی نیاوردنش که مامانش رو ببینه...سعیدی که از خاله مریم پرسیده بود حالا کی بهم دیکته می گه...از خم شدن کمر آقای پاکدامن...

بعد از فوت فرشته خانوم دیگه دوست نداشتم بدونم کی مریضه...دوست نداشتم خبر مرگ و میر و بشنونم ....دوست داشتم فکر کنم همه خوب هستن و همه در کنار هم زندگی شادی رو دارند.اما مگه می شه؟؟؟ مریضی و مرگ انگار حق روزهای ما آدمهاست.

سرطان... از اون نوع مریضی هاست که عجیب پر درد است.مقصدش معلوم نیست و یواش یواش زندگی را تکه تکه می کند.سرطان...

دعا برای خوب شدن؟یعنی دعاهای ما کاری می کنه؟این سوال رو از خودم بارها پرسیدم.هیچ وقت به جواب نرسیدم.اما باز هم در اولین درد دعا و نذر و نیاز رو شروع می کنم.

خدایا...فقط از تو می خوام.همه چیز در اختیار توست.صلاح و خیرش.فقط و فقط از تو می خوام...به دل مادرش رحم کن.به نگاه پدرش و به زندگی که این همه سال گوشه این غربت به سختی ساختن و الآن که باید بشینن و لذت ببرن...خدایا بزرگترین ....

براش دعا کنید...برای دل مادر و پدرش .برای خودش که پر از آرزوهای قشنگه...برای لبخندی که سهم کوچکشون از زندگی هست...اون فقط 19 سالش هست...اون فقط...

اگه تونستید.6 تا سوره حمد بخونید به نیت سلامتیش...

سیما

اسفند 1389

*خرداد 1388 رو فراموش نخواهم کرد...فوت فرشته،فوت عموجانم و چشمهای من که پر از گریه بود...عمو قاسم...نرفتم سر خاکش...عمو قاسم مهربان من... روز عقدم جایش بسیار خالی بود...روز عروسی هما بود و روز عقد علی...سهم من هم یادش بود...خدا رحمتش کنه!

**شدیدا دلم گرفت امروز صبح ...شدیدا...

***فیلم brothers $ sisters و که می بینم همش دعا فکر می کنم اونم مثل kitty خوب می شه...کاش زندگی ما فیلم بود...کاش

حمام...و من

2011-02-27T18:36:00.001+03:30

چند هفته ای است که به شکل نامفهومی از حموم رفتن بدم می آد...من یا هر روز یا در صورت وجود کار یک روز درمیان از وقتی به این سرزمین اومدم حموم باید می رفتم.بالاخره موهایم اینجا معلوم بود و باید سر و سامانی به موهایم داده می شد...حالا بعد از گذشت دو ماه...اصلا دوست ندارم حموم برم.تا حدی که نگران خودم شدم.کلا عاشق آب و آب بازی بودم از وقتی یادم می آد.نمی دونم چرا اینجوری شدم.در حدی که امروز در گوگل سرچ کردم در خصوص این تنفر...جالب همه نوزاد بودن اونهایی که بدشون می اومد.اما من در شرف بیست و پنج سالگی دچار این معضل شده ام.کمی نگران کننده است.برای خودم...نمی دونم باید چی کار...یعنی عذاب برام الآن باید برم حموم...ماماااااااان

سیما

اسفند 1389

نبرد ضد جوشی من

2011-02-26T21:34:00.001+03:30

محصولات که من خریدم...

اولا گفته بودم که یه سری محصولات از yvesrocher خریدم اینترنتی.واقعا از خرید اینترنتی راضی بودم.به موقع اومد و کلی هم حال کردم.و اما از چیزهایی که خریدم زیاد راضی نیستم...به نظرم به جای کیفیت بیشتر پول برند دادم.البته سوای اینکه شاید زود باشه این نظر رو بدم ، یه محصولش واقعا تحسین من و بر انگیخت.

مقدمه داستان:

من کلا از سال پیش دانشگاهی صورتم جای صورت شد مزرعه جوش.من یه خورده دیر ظاهرا یادم افتاده بود باید غرور جوانی داشته باشم.اونقدر این جوش ها ادامه پیدا کرد که من مجبور به مصرف قرصهای خطرناک راکوتان شدم.اگه اسمش و شنیده باشید می دونید چه ساید افکت های وحشتناکی داره.اما واقعا برای پوست من معجزه بود.تا 1 سال بعد از تموم شدن قرصها هم پوست من همچنان شفاف بود و تقریبا جوش توش نبود.جز گاهی که اونم می دونستم به خاطر تغذیه یا بند انداختن و این صحبتهاست.اما بعد از یک سال...باز سر و کله جوش های زیر پوستی پیدا شد،صورتم مخزن تولید جوش نبود مثل دوران قبل از راکوتان خوری،اما جوش زیر پوستی داشت.این جوشها خیلی زیرکن.نه جوش حساب می شن که دلت بخواد بکنیشون(اوج چندشم نه؟)نه نیستن که از کنارشون بگذری.می آن و صورتت رو الکی کدر و بی ریخت می کنن.خلاصه ، اینا در اومدن .دکتر مهربان یک سری مواد دادن...زدیم...اما خوب معلوم بود مثل زمانی که راکوتان می خوردیم نمی شد .منم دلسرد شدم . بی خیال شدم.گفتم گور باباشون...سر می کنیم.

اصل داستان:

خوب حالا بقیه ماجرا...اینجا که اومدم.کرم هایی که دکتر داده بود (که گاها در دوران فوران جوشهای زیر پوستی مصرف می کردم) رو چون 10 روزه اومده بودم (حالا شد 60 روزه)نیاوردم.و جوش های زیر پوستی شروع کرد به جولان دادن...تا اینکه بالاخره.در هفته گذشته این محصول yvesrocher رو استفاده کردم.برای غیر قابل باور بود نتیجه اش.حالا یا فکر من این کار رو کرد یا واقعا کار این محصول بود...جوش های زیر پوستی من محو شدن...یعنی محوها...جای لکهای جوش هایی که می کنم و می کندم هنوز هست.اما جوشهای زیر پوستی نه...من یه آینه 10 ایکس دارم.همیشه با اون می شستم و جوشها رو می شمردم.باورتون می شه.دیگه یه دونه جوشم نبود...در عرض 3 روز این اتفاق افتاد...و البته یه خبر بد هم بدم.بنده به دلیل این جوشها هیچ وقت شکلات نمی خوردم و همیشه مراقبت می کردم.اما به دلیل خوشحالی فراوان از یافتن این محصول شکلات خوردیم و در عرض کمتر از 1 ساعت دو عدد جوش زدیم که خودم هم کف کردم...سریع از این محصول روش زدم.امروز از جوش ها فقط یه نقطه مونده...یعنی بدون اینکه بترکونم.خود جووشه رفت خونشون...برای من شکل معجزه بود این اتفاقات.برای همین با هیجان برای شما هم نوشتم.

البته در کنار این محصول دوست داشتنی یه محصول دیگه هم از yvesrocher گرفتم که استفاده کردم.اما فقط دو بار...و دلیل اصلی رو به همین دوست جدیدم منتصب می کنم.

اصل داستان 2:

حالا چرا می گم به نظرم برای yvesrocher پول برند دادم.در کنار yvesrocher در سایت بارانی باید تا رنگین کمان برآید قبل رسیدن به کانادا محصولات شرکت St. Ives رو شناخته بودم.اینجا که اومدم.چشمم کور بود...هیچ جا ندیدم تا اینکه بالاخره دل رو به دریا زدم و از well.ca یه سری از محصولاتش رو خریدم...راستش خودم کف کردم.نسبت به اندازه و کامنت و review هایی که خودنم در مقابل yvesrocher کاملا به صرفه تر بود.یعنی یه محصولی که من در از yvesrocher گرفتم 50 میلش رو 5دلار(البته اصلاش 9 دلار بود.تخفیف خورده بود) اون 150 میل رو 6 دلار تقریبا میده.خودتون حسم رو درک کنید...حرص بود دیگه...به هر حال.من محصول ضد جوش st. Ives و چند چیز دیگه رو هم گرفتم...دیروز به دستم رسید.امروز برای اولین بار استفاده کردم.حس خوبی بود...اما نمی دونم نتیجه اون چی میشه.حتما خبر می دم نتیجه رو.فقط خواستم در جریان بگذارم ماجرهایی من و کرمهایی رو که خریدم.

خوب و خوش باشید

سیما

اسفند 1389

لحظاتی که به خاطر خواهم سپرد

2011-02-26T02:05:00.002+03:30

چیزهایی که دوست دارم یادم بمونه.دوست دارم همیشه عصر اون سه شنبه رو یادم باشه،تازه کنفرانس درس حقوق دریایی رو داده بودم و استاد با تریلی از روی من و نسترن رد شده بود.خسته و کوفته اومدم خونه...ساعت 8 شب نیما را برای اولین بار دیدم.پسرکی مهربان...عصر 28 مهر 1388 روزی که همیشه در خاطرم خواهد ماند...

دوست دارم همیشه یادم بمونه ساعت 8.30 شب 15 آذر 1388 رو...مطمئن هستم یادم هم می مونه...دوست دارم همیشه و همیشه یادم بمونه اون روز عصری رو که با هم از کولکچال بر می گشتیم و می دونستم این شوهر من است ... همون موقع که کشف کردم چقدر دوستش دارم.

می دونم یادم می مونه،ساعت 12 شب فرودگاه امام رو در 26 دی ماه 1388 رو...زمانی که نیما رفت...زمانی که دلم پر کشید.سال تحویل 1389 رو تلفن و گنبد طلایی رو به خاطر می سپارم...

مطمئن هستم روز 29 تیر 89 رو ..ساعت 4.20 دقیقه رو به خاطر می سپارم.لحظه ای که نیما اومد...پشت اون شیشه ها...و نیما دوباره نیمای من شد...

لحظات زیادی رو به خاطر خواهم سپرد...لحظاتی که همه پر از شادی است...پر از زیبایی...از بیست شهریور بگیر تا لحظه ای که صورت های ما از خورشید کویر سوخت و سیه چهره شدیم...به خاطر خواهم سپرد که چقدر دوستش دارم...و به خاطر خواهم سپرد مهربانی بی انتهایش را...

نیما من...

نیمه من...

دوست داشتن تو را به خاطر می سپرم...امروز 6 اسفند است...و من و تو در انتظار اولین عید هستیم در کنار هم...با هم و در شرف اولین سال جدید...

دوستت دارم

بسیار بسیار

سیما

اسفند 1389

*برای نیما یه سری چیز اینترنتی خریده بودم که سوپرایز شه...خودم سورپرایز شدم...رفته ساسکاچوان...فرض کن...اگه تا دوشنبه نیاد.زنگ می زنم اداره پست فحش خواهر مادر می دم...بیشعورا...عصابم الآن خورده خورده...به نیما مجبور شدم بگم...دیگه سورپرایز نیست دیگه...روانیاااااااا

راننده نمونه...سیماااااا

2011-02-25T02:33:00.001+03:30

امتحان شهر رانندگی را با نمره 60 مردود گشتیم...نمونه بارز یک خنگول...همه تند می رن...به ما نمره نداد چون آهسته می رفتیم.

همین است دیگر نه؟؟؟

بهم برخورد یه کمی...زیاد نه!!!اما خوب با کبکی بیشتر از این نمی شه کنار اومد.راستی یه چیزی بگم که نگید نگفتید...برای من توهم این بود که اگر به مونترال بیایم زبان انگلیسی زبان رسمی محسوب می شود.اما این جدا توهم بود.هرچند در دو دانشگاه انگلیسی زبان ،زبان رسمی است اما در مغازه در ادارات دولتی اکثرا اندازه مرغ انگلیسی بلد هستند.در حدی که من اگر نیما کنارم نباشد می خواهم گریه کنم.در ادارات دولتی این نکته بالای 60 درصد است در بقیه موارد قابل قبول.مثلا امروز من بیچاره برای فهماندن حرفم مجبور به ایما و اشاره گشتم.بماند که باز هم فکر کنم نه اون فهمید من چی می گم نه من فهمیدم.تنها تفاوت انگلیسی حرف زدن اینها با من این است که صرف فعل رو اشتباه نمی گن...و گرنه از نظر تلفظ و غیره...یا برابریم...یا اینا بدترن...بگم که دوستان بدونن...اگه مونترال رو دوست دارید.اگر فرانسه بلد هستید...خوشحال باشید ولی فراموش نکنید.من فرانسه می فهمیدم.اما لهجه دوستان مهربانمان را...نه!بعضی وقتها نیما که جوابشان را به فرانسه می دهد می پرسم...اااا داشت فرانسوی حرف می زد...این مسئله در اداره SAAQ بیشتر برایم قابل فهم بود...

یک نکته دیگه...فکر می کنید به سرزمینی آمده اید که صف نداره.همه چیز عالیه؟من دو باری که رفتم برای امتحان رانندگی برای هر کدوم بیش از 3 ساعت معطل بودم.امروز که نور علی نور هم بود.آتش نشانی اومد و آتیش گرفت و کامپیوتر ها خراب شدن و خودتون تصور کنید.به جای ساعت 12.40 بنده 1.30 رفتم تازه در صف و ساعت 2.30 امتحان آغاز شد...استرسی داشتم که نگو...خندم به زور بود به خدا...(حرف داخلی گلاب به روتون دستشویی اونجا رو استاد کردیم از استرس...واااااای)

دلم سوخت واسه خودم...خیلی...!!!دفعه بعد ماشین رو خودم می برم.ماشینشون آینه اش در نیمه های راه واسه خودش رها شد...فرض کن...مگه می شه؟؟؟

دیروزم رفتم ده کینگزی فال نزدیکی مونترال بسیار بسیار با دخترخاله جان حال کردیم.دمش گرم...

همین دیگه

سیما

اسفند 1389

رانندگی

2011-02-23T04:41:00.001+03:30

در امتحان تئوری رانندگی قبول شدیم...فردا هم با دخترخاله عزیز می رویم یه شهری در همین حوالی...!!!و پنج شنبه هم امتحان شهر...!!!من نمی ترسم...من نمی ترسم...من قبول می شویم!!!

از رانندگی تا خرید

2011-02-19T19:22:00.000+03:30

برای امتحان رانندگی داریم می خوانیم.البته برای تئوریش.خدمت دوستان عرض کنم که اگه اونجایید و دوست دارید علامت هایی که اینجا می بینید را مرور کنید می توانید به این سایت مراجعه نماید.در ضمن دارم چهارشنبه با دختر خاله جووون می ریم یه جایی مصاحبه...بگم کجا؟دو ساعت با مونترال با ماشین فاصله داره.فکر کنید راننده کی می تونه باشه؟اینجانب...خدا بخیر کنه نه؟؟؟؟

و اما از Yves Rocher خرید اینترنتی کردم.بسیار راضی می باشم.4 روز اومد و کلی من حال کردم.شما هم خواستید امتحان کنید.من توی مغازه که رفتم دچار یه مشکلی شدم.اسمش اینه که سخت بود برام درک کنم چه کرمی رو انتخاب کنم.اینترنتی راحت تر بود...حالا شما هم بازی هستید...برید و ببنید.GAP هم حراج خوبی خورده بود.برای نیما کمی خرید کردیم.دیگه جونم براتون بگه...اینجا کلا زندگی جاری است...جاری نباشه جاریش می کنیم...

و دیگر خبر خاصی نیست...همه چیز مثل گذشته است...

سیما

بهمن 1389

همین جوری

2011-02-16T00:53:00.001+03:30

دو ماه از آمدنم به مونترال می گذرد...

مونترال...پر برف...پر نمک...پر سرما و پر از مغازه...!!!

من مونترال را زیاد ندیده ام...هر چقدر سعی می کنم توصیفش کنم چیزی به ذهنم نمی رسد...!!!هیچ چیزی!

سیما

بهمن 1389

شیرینی ولینتاین

2011-02-14T02:45:00.000+03:30

ولینتاین در ایران...همه چیز قرمز و قلب قلبی...

ولینتاین در مونترال...همه چیز عادی...چند عدد قلب و چند عدد شاخه گل رز و ... این کجا و آن کجا...به قول یکی از دوستان...ایرانی ها رو شور حسینی می گیره در خصوص ولینتاین...

به هر حال...

من امروز شیرینی کشمشی درست کردم...اینقدر قشنگ شده...البته بین خودمون بمونه...زیاد بزرگ شد...به هم چسبیدن یه خورده...حالا آموزشی دیگه...

برای پیدا کردن دستور این شیرینی رفتم تو اینترنت...آسونترین رو انتخاب کردم و با مخلوط نمودن برخی از موارد این گونه شیرینی کشمشی رو درست کردم

پودر قند 200 گرم

کره 100 گرم

تخم مرغ 1 عدد

آرد 150 گرم

وانیل 1.5 قاشق چای خوری

کشمش 2 قاشق سوپ خوری

طرز تهیه اش رو هم همه جا نوشته...خوب من درست کردم.خوشمزه هم شده...خونه بوی شیرینی پزی گرفته

به به

سیما

بهمن 1389

تلفن

2011-02-12T20:40:00.001+03:30

گران فروشی یا ...

ایران که بودم.خرج تلفن بنده زیر 30 تومان نمی شد.فرقی نمی کرد چی کار می کنم.زیر 30 تومن...نه نه...نمی شد...فرض کنید این 30 تومان برای اس ام اس بود و لا غیر...اگر به اینترنت همراه اول دست می زدم که می رفت روی 60 تومان...و البته بنده مثل بچه پروها 2 عدد گوشی داشتم.یکی همراه اول،یکی ایرانسل...که ایرانسل هم نزدیک 20 تومان ماهی خرجش بود که روی هم در دو ماه می شد 40 تومان...و اینکه اگر با 30 تومان همراه اول جمع کنیم.می شد 70 تومان.با گوشی و آنتن دهی فوق العاده خونه و محله ما...که اشک آدم را جاری می کرد.و چندین بار به قصد جنون و گوشی خود را چند متری پرت کردیم(الان این و می خونید نگید دیونه هست ها...نه این برای نشان دادن اوج درد بود)

حالا در کانادا...یه سیم کارت چتر(chatr) خریده ام ماهی 45 دلار... اینترنت نداره.اما...به کانادا مجانی...به آمریکا اس ام اس مجانی...ماهی 45 تا؟؟؟من خوره اس ام اس هستم...البته اینجا کسی نیست زیاد اس ام اس بزنم.اما نیما را خل کردم.همین بسه نه؟!!!

و نیما،پیش از اومدن من fido داشت الآن قرادادش و تمدید کرده به این شکل...با گوشی آیفون،2500 اس ام اس، 6 گیگ اینترنت، 200 دقیقه مکالمه مجانی از ساعت 8 صبح تا 7 شب و بعد از 7 شب هم مجانی...بگید چند؟؟؟63 دلار با تکس...البته 3 سال قرارداد داره و دوستان باید بدونن اگه بخواد قرارداد را فسخ کنه.باید 500 دلار حداقل باید بده...حالا کی می خواد قرارداد رو فسخ کنه؟ما که نمی خوایم...!!!در این سیستم اگه گوشی حتی 1 دقیقه هم کار نکنه اما pending نکنید باید 63 دلار رو بدید...اما اگر پندینگ کنید باید 10 دلار بدید...اما خوب ایران این مزیت و داره که اگه زنگ نزنید تقریبا 5 تا 6 هزار تومان بیشتر نباید بدید...اما فراموش نکنید...در ایران...برای سیم کارت همراه اول شما حداقل 200 هزار تومان در اول کار میدید...برای ایرانسل این هزینه معادل صفر است اما خوب مشکلات دیگری وجود دارد.از جمله شنود آسان که مطلع می باشید همگی...

و اما...

یه سری اطلاعات بود.

خواستم در جریان باشید...

من برم با 6 گیگ ماهی حال کنم...واقعا 6 گیگ تموم نمی شه...عمرا...مگه می خوای باهاش چی کار کنی؟؟؟!!!

همین

سیما

بهمن 1389

میل باکس

2011-02-12T20:22:00.000+03:30

ایران که بودم.منتظر ایمیل سفارت که بودم.هیچ میلی در میل باکس من باقی نمی ماند.یا نخونده دلیت می شد یا mark as read می شد و باز نخوانده.یا سر سری خوانده می شد.این روزها اما...میزان میلهای unread من به سقف 200 رسیده است.در جیمل کمتر است اما یاهو در حال ترک است.

به این فکر می کنم...چقدر فرق کرده ام.روحیه ام.حالاتم و همه چیز...!!!

به امید پایان انتظار یک ایمیل دو خطی برای همه و همه...

سیما

بهمن 1389

فوریه 2011

سیما...و ماجرای سفر

2011-02-01T20:14:00.000+03:30

مونترال...

من با پرواز بی ام آی از ایران اومدم.پرواز تاخیر داشت و ما ساعت 7 تقریبا از فرودگاه امام خمینی بلند شدیم.در راه کنارم خدا رو شکر خالی بود و کلی خوب خوابیدم و فیلم دیدم.البته یه خانوم مهربان ایرانی کنارم بود که فکر می کنید چی با خودش اورده بود.نون پنیر سبزی وسط هواپیما،کلی خندیدم توی دلم.خیار به من تعارف کرد.منم که مریض بودم.یادتون هست.صدام وسط پرواز رفته بود.اصلا نمی تونستم حرف بزنم.حالا از فشار بود یا چیز دیگه نفهمیدم.بالاخره بالای لندن رسیدم...کلی حال می داد.همه جا سفید بود.برف اومده بود(شاید پرواز من یکی از آخرین پروازهایی بود که به طوفان برف نخورد.هرچند 40 دقیقه ای تاخیر داشت تا از فرودگاه هیتروید بلند بشه بدلیل برف)رسیدیم به لندن.از ترمینال 1 به ترمینال 3 رفتیم.من و دو تا خانوم مهربون دیگه.یکی می خواست بره ترنتو که پروازش و داشت از دست می داد و دوید تا به پرواز برسه.من و اون خانوم مهربون نشستیم در ترمینال 3 و حرف زدیم.خندیدم و 40 دقیقه قبل از پرواز رفتیم دم گیت و قدم زدیم.کلی در ترمینال 3 دلم قلی قلی می رفت که خرید کنم.اما نکردم...حال خرید شاید نداشتم...اما الآن پشیمونم که چرا عطر نخریدم.در سایت فرودگاه هیترو برید و مغازه ها ببنید و مطمئن باشید خرید می ارزه...الآن که قیمت عطرهای اینجا رو می بنیم مطمئن شدم می ارزه...

به هر حال سوار هواپیمای ایر کانادا شدم.کنارم یه آقای دراز نشسته بود که تا نشست خوابید...یعنی خوابید ها...من که چک این رو از ایران کرده بودم.کنار پنجره نشسته بودم و داشتم حال می کردم...اما خوب دستشویی لازم است...بالاخره آقا رو با تکون های شدید بیدار کردم و راهم رو باز کردم به سمت دستشویی...فیلم دیدم ولی از زمانی که رسیدم بالای کانادا داشتم دیونه می شدم.دیدن جزیره پرنس ادوارد(جایی که مطمئن باشید خونه من در اونجا خواهد بود) کلی بهم حال داد.ثانیه شماری برای رسیدن به نیما...و بالاخره...رسیدن...

دیدن ورزشگاه المپیک مونترال از بالا و بعد از دانتون که می دونستم خونم توش هست...حس جالبی بود...خیلی زیبا بود...خیلی...

و بالاخره...با فرود اومدن هواپیما من دویدم.نیما و پسرخاله جان گفته بودند بدو که اگه ندوی...باید توی صف طولانی باشد.بالاخره هم من در صف طولانی ایستادم برای مهر ورود به کانادا و شنیدن جمله welcome to Canada ...دقیقا از جایی که مهر زدم یه در باز می شد که 90 تا فلش داشت.برای کارهای مهاجرتی رفتم اونجا،شماره گرفتیم و منتظر ماندیم ...برگه لندیگ رو گرفتند و امضا کردیم و چسبوندم در پاسپورت و لیست وسایلی که من در آینده می خوام بیارم رو گرفت و کپی اون و بهم داد و فرستاد ما رو به قسمت کبک...اونجا هم شماره گرفتیم و بعد از فرارسیدن نوبت برگه CSQ رو ازمون گرفتن و کارها رو خودشون انجام دادن یه وقت هم بهم دادن (که من نرفتم بعدا چون ظاهرا می خواستن فرانسوی صحبت کنن منم اصلا حوصله نداشتم و نیما مخم زد که نرو...اوج یک همسر خوب).خلاصه اومدیم بیرون.فقط چند تا چمدون اون وسط ول بود.چمدون هام رو برداشتم و به سمت در خروج حمله کردم.نیما منتظرم بود و اینگونه من به مونترال رسیدم...هوووووراااااا

سیما

بهمن 1389

*ادامه دارد

توصیف نداشتم...

2011-01-27T08:44:00.003+03:30

وقتی این پست رو خوندم.فقط گریه کردم.برای دل همشان...برای دل سعید کوچکم و دیکته هایش...برای دل فاطمه و صندلی کودکی که از پدر و مادر جدایش کرد و برای چهار گلی که تنها شدند...برای همه...سعید من الآن 11 ساله می شود همین چند روز دیگر...4 سال است مادر را ندیده است...4 سال...دیکته هایش نانوشته ماندند...فاطمه 9 ساله 8 سال است مادر و پدر را ندیده است...!!!

مادر...پدر...واژه...حس...و...

هیچ ندارم بگویم.

سیما 1389

*مامان فرشته عزیزم نگران نباش، اون دیگه کاملا سواد داره...تازه جدول ضرب هم بلد هست!دیگه وقتی نامه شرکت بیمه رو می خونه نمی پرسه چرا جلوی اسم مامانم رو نوشتن مرحومه. می دونه مرحومه یعنی چه...می دونه باید صدای answering machine پاک بشه.می دونه...می دونه...اون خیلی چیزا می دونه...می دونه مامان دیگه نمی آد...می دونه وقتی رفت کنار جاده جدی جدی بی مامان شده بود.همه اینا رو می دونه.هر چند سوالی نمی پرسه...اما خوب می دونه چرا وقتی روز مادر می شه یه شاخه گل باید بره روی یه تکیه سنگ سیاه!!!می دونه...نگرانش نباش...اون همه اینا رو خوب می دونه!

دل...دلخوری

2011-01-25T05:14:00.000+03:30

چرا گاهی اینگونه می شود؟!!!

من یه سوال دارم چرا مردان در خصوص زنان هیچی نمی دونن؟چرا سعی نمی کنن هیچ وقت آرومشون کنن حتی زمانی که به قول خودشون در چشمهای اون زن می بینند که دلش گرفته است؟!!!

؟!

این یک سوال است...فقط به عنوان یک سوال بهش نگاه کنیم...

همین.

سیما

بهمن 1389

ژانویه 2011

*چند روزی است مادر و من با هم زیر 10 دقیقه حرف زده ایم...خدا سایه پدر و مادر را بر سرم نگاه دارد که همین که می دانم آنجایند و فقط دورند برایم کافی است...!!!دوستتشان دارم

** فرودگاه امام،مامان قرار بود 10 روزه بیام ...بر می گردم و قول می دهم اینبار 10 روزه نباشد...